Stil en week

Gisteren asperges en vandaag tuinbonen. Noem dat maar vasten. In een vorig leven ben ik vast boerin of kok geweest of een combinatie van beiden. Ik schil en dop rustig pannen vol, ook als er niemand mee eet. Met de hand, zo slowfoodachtig mogelijk. Dat laatste heeft misschien nog iets weg van inkeren. Maar het gulzige ontvangen van de verse vruchten van moeder aarde, zo puur en alleen voor mezelf, het lijkt vast nergens op in deze betekenisvolle vastentijd.
Ook bereikt mij het verzoek of ik in de jury wil van de wedstrijd ‘Wees als kerk minder bescheiden’.
En dat allemaal in die stille, goede week…Pff.
Maar aan de andere kant…dit is een periode van bezinning, dat betekent vast dat onze gewoonten en aannames heroverwogen mogen worden.
Zo doet ook de directeur van de EO. Donderdag mag hij discipel van Jezus spelen in ‘The Passion’.
Slapend weliswaar. In een leren jasje. In het park van de stad waar hij als gereformeerde gemeentje-ventje is getogen. Dit jeugdpark wordt nu omgetoverd in Getshemane.
Ik mag hem interviewen en hij is vrijmoedig zacht. Hij wil geen harde prekerige zekerheden meer. Dat komt onder andere door Vincent:
‘Vincent is 16 en geestelijk gehandicapt, er is nauwelijks contact met hem te krijgen. Het zit in z’n ritme om zondags bij ons langs te komen. Dan stiert ‘ie door ‘t huis, springt op de trampoline, en na een uur is hij zo bekaf dat hij met z’n grote lijf bij ons op de bank gaat liggen. Dan leg ik een dekentje over hem heen en mompelt hij: ‘Dodo lekker slapen.’ Dat zeg ik altijd tegen m’n kinderen als ik ze instop. Heeft ‘ie blijkbaar gehoord en dat geeft hij terug.’
Dat zijn de momenten die Lock koestert. Het maakt niet uit of anderen dit zien of horen. Zo’n ontmoeting is een schat, een teken dat het koninkrijk van God zichtbaar wordt.
Arjan hoopt dat de EO in z’n programma’s juist dat woordeloze, adembenemende Godswonder kan laten zien.
In feite is ontroering natuurlijk voorwaarde voor iedere uitzending, preek, artikel en menselijke ontmoeting, maar hoe vaak gebeurt dat?
Nu.