Stille tijd
In deze veertigdagentijd voor pasen, terwijl het zo oorverdovend stil in me is, is deze zondag vol ontmoetingen. Eerst in de Oude Kerk. Wat een zonlicht door de majestueuze eeuwenoude ramen. Over ontmoetingen gesproken. Zo hee, wat wou die zon zich eindelijk weer eens aan ons tonen!
De liturgie in de lijdenstijd, ik ben al gauw in tranen in die prachtige kerk. Rituelen kunnen zulke heilzame uitingsvormen zijn van emoties.
Voorganger dominee Henk Vreekamp die zich tijdens de presentatie van Rachab al zo liefdevol getoond had met Bach op het grote orgel. En nu als vurige voorganger met Lucas 13.
Daarna naar den Haag, naar dat literaire festival alwaar ik Jan Siebelink mag interviewen.
Op weg naar het station ontmoet ik gulzig het zonlicht. In de trein zitten twee vrouwen met de slappe lach. Enorm aanstekelijk. Ze moeten zo hard lachen dat er onafzienbare stiltes tussen hun hoorbare vrolijkheid vallen. Net als bij babys die hartsochtelijk huilen. Enorm lawaai en daarna even helemaal niks. En dan die hoorbare ademscheut…ha…ha..tsjoe?…boehoe…hoe?…hih…ihi? Met daar tussendoor helemaal niks.
Die afgrond tussen ge-uit lawaai en doodse alleenheid.. Frappant dat lachen en huilen in deze verhevigde stille tussenstaat zo dicht bij elkaar liggen. Zou ik daarom nooit een babytje hebben gekregen? Elk babyverdriet, zo modulerend hartverscheurend geuit…ik ben meteen geen cent meer waard. Waardeloos.
In de schouwburg van Den Haag hebben Jan Siebelink en ik drie kwartier in een volle, doodstille zaal. Hij zweet bovenmatig. Of huilt hij? Ik vraag het. Hij glimlacht verlegen. Weet het niet zo goed.
De zaal uit zich voortdurend. Met kreten en zuchten. En Siebelink is de ideale geinterviewde. Emotioneel en gretig.
Als ik weg wil gaan houdt een vrouw in een rolstoel mij tegen. Zij uit zich op een voor mij verbijsterende manier. Zij kent mijn grootouders. Ze opent haar hart en ineens is het laat.
In de trein komt er een agressief sprekende man binnen. Ook zingt hij hard en stelt een piepjong stelletje teveel luide vragen. Wij reizigers lachen aanvankelijk om hem. Daarna vinden we hem onaangenaam worden. De een na de andere reiziger uit dat. Men loopt massaal de coupe uit. En hij voelt zich blijkbaar in toenemende mate alleen. Haalt ook naar mij uit. Ik krijg van deze luid pratende man te horen dat ik op Adelheid Roosen lijk maar dat ik vast niet kan acteren. De trein stopt. Als we opstaan zeg ik dat ik hem, ondanks z’n agressieve toon best leuk vind hoor. Geen idee wat me bezielt. Wat ik eigenlijk wil zeggen is volkomen onmogelijk geworden in deze voor mij zo volkomen stille tijd. Hij grijnst en zelfs hij wordt eindelijk stil. O wat een heerlijk moment. Hoe lang duurt die stille, verhevigde tijd nog tot pasen? Dat we alleen maar maar naar elkaar zweten, huilen, glimlachen, knikken? Desnoods in een lief klein liedje…
Jean Pierre Rawie plopt tijdens het uitstappen op. Want vroeger leerde ik teksten uit mn hoofd voor tijden als nu. Geen idee of ik t goed heb onthouden:
Soms hoor ik onverwacht weer
achter gewone woorden die je uit,
een zoveel zuiverder en zachter,
adembenemender geluid,
dat ik opnieuw naar je moet kijken
of ik je nooit tevoren zag.
Laat al die jaren maar verstrijken.
zolang ik dit bewaren mag,
kan jou en mij de tijd niet deren,
weer voor het eerst met je alleen,
hoor ik de harmonie der sferen,
door alle alledaagsheid heen.
