Stille tijd

De wind is een slechte meester, maar een goede dienaar. Ik zoef in ieder geval door de vroegte heen. Het blijkt om zeven uur al lenteachtig bredremmelig licht te worden. Tot stomme verbazing blijken er al behoorlijk wat mensen achter hun beeldscherm te zitten bij voormalig werkgever NCRV. Ik zwaai maar wat naar de wat al te exhibitionistische ramen van hun moderne mega-pand, van zins om ombekommerd door te trappen. Maar val in een enorm gat waar lief kijkende mannen buizen in staan te proppen. Een heel kruispunt is ont-asfald. ‘Hoe lang zijn jullie al bezig?’ roep ik ze vol bewondering toe.
‘Vanaf half zeven!’ wordt er teruggeschreeuwd en een zacht-oogige jongen voegt er kinderlijk aan toe: ‘Ik ben om half vijf opgestaan.’
Och jochie toch. Vrouw, zie uw zoon, zegt Jezus binnenkort. Ik strompel door rul zand en ga als altijd weer heel erg krukkig op het zadel zitten. Dag mannen, dag buizen.
Het was me het nachtje wel. Namelijk te kort. Want mocht gisteravond dingen beweren over overgave in een heel erg noordelijk oord. Dat deed ik zonder briefje want dat leek me wel overgeverig. Alleen de echte overgave zat in het staartje. Dat je dan naar een hotel moet en niet naar je lieve kat Kokje thuis. Omdat je de volgende ochtend heel vroeg Vermoedentje mag gaan spelen op een eiland in Ankeveen. Waar ik altijd naar toe mag roeien. Dit keer in zowel weer als wind.
De vader van het eiland schudt zijn hoofd ervan. Het Vermoedenmeisje op de fiets, het hoopt toch wel goed te gaan met haar?
Maar mijn regisseur wuift die verbazing op zijn eigen zinnige manier weg: ‘ Och, die meid zeurt gewoon niet. Die doet vandaag een triatlon. Fietsen, roeien en fietsen.’
Mijn regisseur. Vrouw zie uw zoon. Hij heeft zijn 23jarige dochter zojuist en zomaar aan de dood verloren. En toch staat hij alweer op zijn post. Mijn hart salueert. Wij allen zien elkaar in kuilen en in gaten. Wij groeten en bevragen ons. En roeien met de riemen die er zijn. Het barst op deze omgewoelde aarde van de zonen. Om stil van te worden.