Stilte

Misschien onbewust aangezet door de kokende dominee die aanstaande zondag in het Vermoeden is te zien, heb ik de stekker er ook uitgetrokken.
Topkoks waarderen zijn kookkunst hogelijk. Nu heeft hij een boek met heerlijke recepten geschreven voor de lijdenstijd. En er een hapje voor mij uit klaar gemaakt. Mmmm, zo zintuiglijk heb ik het evangelie nooit eerder toegediend gekregen. Toch is dit vastenvoedsel. En de wijn laat hij deze veertig dagen staan.
Ineens hervind ik mij in een stilte en blijk zijn voorbeeld te volgen. 
Sober eten, geen wijn, geen afspraken en op je kussen blijven zitten tot iedereen gered is. Wat er ook gebeurt.
Ik hoor de metten vast van Stille Zaterdag: 
‘Ween niet over mij, moeder.’ 
In het bijbehorende cd-boekje staat: ‘De tijd tussen het einde van Goede Vrijdag en de avond van deze grote Sabbath is als 1 enkel en ondeelbaar moment waarin dood en leven elkaar omhelzen, waarin God gemeenschap heeft met de mensheid zoals in een tijdloze bruiloftsnacht.’
Dat kan alleen als de mens de doortocht zal volbrengen. Het ontgiften, het afzien. Het leeg worden.
Ineens zie ik een sereen kijkend bruidje voor me met een witte jurk, kalm wachtend op haar bruidegom. Mmm, mooi beeld. Ik sla de middagcracker maar even over.
Er is een prachtige boeddhistische beoefening die de ontgifting ook in je geest doet plaatsvinden. Twee vliegen in een klap. Lichaam en geest.
Die beoefening is een soort denkbeeldige douche die eerst de rommel uit je geest spoelt. Dan is het zaak niet te schrikken, want als je je vieze sokken wast, blijkt er ook ongezien en onvoorstelbaar vuil uit te komen. Dan stop je toch ook niet met wassen?
Als het vieze water langzaam weggestroomd is, komt er een nieuwe schone stroom die je in staat stelt je bang geworden hart weer te openen. Opdat het allen welga. Het is a hell of a job. Want niet alleen stroomt water, maar tranen doen dat ook. En toch is het niets anders dan een doodgewone lente-schoonmaak die al eeuwen in alle uithoeken wordt uitgevoerd. Op ieders eigen wijze.