Streeploos

Een stralende morgen op de lieve markt. Waarschijnlijk de enige dag in ons leven dat het luchtruim stil en streeploos is. Geen vliegtuig aan de lucht. En gisteravond heb ik de sabbat gevierd, dus wie doet me wat?
Ik kijk naar de hemel boven de boerenmarkt. Ongestoord azuur.
Maar dan hoor ik de stem van die kloeke visvrouw een vraag beantwoorden over levende krab:
‘Als je ze op een warme ondergrond legt, beginnen ze weer te kruipen’. Ze wijst op haar schelpdieren die doodstil op een berg ijs liggen.
Pffff.
Ik vlucht de markt af.
Misschien is mijn sabbat gister niet al te gezegend afgesloten, omdat ik me niet aan het laatste en belangrijkste ritueel heb gehouden: De liefde bedrijven. Na alle mooie en ontroerende rituelen van sabbat, dat wekelijkse huwelijksfeest tussen het goddelijke en het menselijke, het vrouwelijk en het mannelijke, is de liefde bedrijven de kroon op de schepping. Het feit dat je geen vaste partner hebt, was geen excuus volgens de stralende gastheer. Dan zoek je maar even een zoenoffer voor de vrijdagavond.
Heb ik niet gedaan. Schrik ik daarom zo van de visvrouw?
Bij het vluchten van de markt, bots ik tegen een vrouw die volledig bedekt wordt door haar zwarte burka. Die zie je hier anders nooit. Zou zij vannacht de liefde hebben bedreven, op die vreugdevolle, uitbundige, heilige manier?
Onwillekeurig erger ik me aan dat zwarte, allesverhullende kleed en denk schampere dingen. Dat deemoed zo hoogmoedig kan zijn. Dat je wel kunt denken dat je jezelf moet beschermen tegen de blikken van mannen, maar dat waarschijnlijk niemand op je let. Zoals God ook niet voortdurend met je fouten bezig is, omdat Hij wel wat anders aan z’n hoofd heeft.
Pffff, wat een sof, deze oordelen over de burka en vreesachtigheden over de visvrouw. Zal ik beide vrouwen uitnodigen om op 28 mei de sabbat te vieren in
Harderwijk?
Om onszelf te slijpen als een diament.
Zodra die avond de eerste drie sterren zichtbaar zullen zijn, omhelzen wij elkaar.
Sabbat sjalom!
Wij vrouwen nodigen dan de vrouwelijke kant van God uit, de Shekina.
Met dat doel zullen wij de kaarsen ontsteken.
De mannen zullen ons rode wijn inschenken, als teken van het bloedverbond dat we hebben met God. Ook breken de mannen ons brood en besprenkelen het met zout. Daarmee geven zij smaak aan Gods schepping.
En met hun rechterhand op ons voorhoofd zullen de mannen ons zegenen en ons vertellen waarom we prachtig zijn.
Wij vrouwen wassen dan alle handen in hernieuwde onschuld en wij zegenen de kinderen. Dat zal ons laten huilen.
Dan, ja dan zullen we weer streeploos zijn.