‘t Liefdevuur

‘There are two means of refuge from the miseries of life. Music and cats’,
zo sprak Albert Schweitzer.
Daar kun je het ‘t grootste gedeelte van het jaar mee eens zijn. Levensbutsen zijn alleen te helen met die twee onontbeerlijke pleisters: muziek en katten.
Maar er zijn soms van die dagen dat er een nog veel mooier, troostender toevluchtsoord opdoemt. Daar zijn er om precies te zijn vier van.
Vier keer per jaar mag ik in een Dominicaans klooster met een aantal daar wonende predikbroeders om de tafel, omdat wij samen de redactie vormen van het blad ‘Geloven Onderweg’.
De oudste predikheer in de redactie is 85 en hij begint ons samenzijn altijd met zijn visie op het thema van het komende nummer. Steevast een Bijbelverhaal. Zijn bevlogenheid, eruditie en humor zijn zo aanstekelijk dat de andere broeders binnen de kortste keren glanzen van genot. En ik laat mij zo troosten door hem.
Ik ben er zelf een beetje verbaasd over. Terwijl ik zijn inzichten, invallen, dwarsverbanden en exegese ijverig op pen, overvalt me altijd een diep gevoel van geluk.
Nu dan ook weer. Wat hij nu toch weer met Zacheus doet, en met diens vijgenboom, met de Thora die wel tegen een stootje kan, de omstanders, die tegendraadse Jezus, het onherbergzame Jericho…pff, het is dat ik schrijf, anders likte ik m’n vingers er bij af.
Onze inspirator heeft zelfs een heel aantal foto’s van de diverse type vijgenbomen van over de hele wereld uitgeprint om zijn stelling kracht bij te zetten. In een van de bomen zit een tijger. In een andere een liefdesstelletje. We schateren het uit.
En ondertussen vind ik dit samenzijn ook nogal ontroerend.
Want niemand van zijn medebroeders probeert hem vliegen af te vangen.
Er heerst gulheid en dankbaarheid aan deze tafel. En als onze voorganger zijn zegje heeft gedaan, mogen wij associëren. De een doet dat met een kunstzinnige blik, de ander met een spirituele, weer een ander denkt aan de vormgeving. En dan luistert de oudste predikheer weer vol gretige belangstelling.
‘Ai ziet, hoe goed, hoe lief’lijk is ‘t dat zonen van ‘t zelfde huis als broeders samen wonen, daar ‘t liefdevuur niet wordt verdoofd’, leerde ik als kind psalm 133 uit het hoofd.
Maar ook buiten dit huis valt me de laatste tijd op wat een leven verrijkt kan worden als je je trots opzij zet en weer durft te leren.
Zo stapt mijn rijpe concertvriend van 83, die nog steeds een bloeiende psychotherapie-praktijk runt, rustig naar een veel jongere vrouwelijke collega als hij het even niet meer weet.
Hetzelfde geldt voor de vriend die een spirituele vader is voor velen. Ook hij laat zich gretig onderrichten als hij schade lijdt aan zijn ziel. Bij de omroep is dat ook reuze opluchtend, als we ons vak met een onverwachte broeder gevaarloos opnieuw onder de loep durven nemen.
Dat we elkaars leraren kunnen zijn deze komende herfst. Daar word ik blij van.
Dat niet alleen kat Kokje of de componist Praetorius mijn toevlucht hoeven te zijn. Maar gewoon. Jij.
Nou….gewoon…….