Taalslaaf

Een groot man is gevallen.
De taalslaaf zelve. Willem Barnard is niet meer.
Lieve Ella, goede vriendin van hem, mijn Vermoedencollega, heeft geen afscheid van hem kunnen nemen. Vorige week zou zij nog een date met hem hebben. Maar ze werd van haar fiets geduwd en brak haar schouder. Kneusde ribben. Dat stak de stok voor hun laatste samenzijn.
Ik vind het smartelijk. Maar zij is dapper.
En ik bevind me nu rondom 500 mensen die zich verzameld hebben bij een spiritueel thema in een schouwburg. De taalslaaf indachtig, zou men zich hier wat verloren kunnen voelen.
Maar daar is mijn rijpe concertvriend met wie ik zojuist voor de lol achter de schermen piano heb gespeeld. Hij is 82. Hij vindt dat nog lang niet lijken op de leeftijd van onze zo geliefde gevallen eik. Ik ook niet. Ik wil niet dat hij dat ook gaat doen, omvallen als een eik. Anders is hij af en er gloeiend bij. Dat weet hij wel. Dus kijkt ie wel link uit. Omstanders vragen hem ondertussen in allerlei toonaarden wat wij van elkaar zijn.
‘Ik ben haar klaviervriend’, zegt hij nu.
Het wordt niet goed begrepen.
‘Wij doen het met vier handen’, verklaart hij behulpzaam.
Dat wordt voor kennisgeving aangenomen.
Men druipt af. Wie weet waarom.
Het schept de gelegenheid onze dode te gedenken.
Willem Barnard. Taalslaaf. Dichter. Maar ook herder.
Ooit trof hij een diepbedroefde vader en moeder bij hun dode kindje.
Barnard, de taalslaaf, wist niets meer uit te brengen.
Hij dacht daarmee als herder voorgoed te hebben gefaald.
Jaren later vertelden deze ouders dat niets hun zo geholpen had als die stilte van hun herder.
De taalslaaf en zijn zwijgen.
Wij dragen hem op vier handen.

PS:
Op dinsdag 23 november om 20.00 uur zendt Spirit24 CopyrightMens van de NCRV uit met Willem Barnard.
Aanstaande zaterdag om 11.00 uur kunnen we op Nederland 2 kijken naar het Vermoeden met deze grote der aarde.