Talmend 2010

Voor wie de 3Dfilm Avatatar net heeft gezien, is het niet zo moeilijk voor te stellen om de aarde met ogen van buitenaf te aanschouwen.
Denk je eens in, je kunt vanaf grote afstand op je gemakje naar onze bol staren.
Dan heb je de afgelopen twee dagen een onafgebroken vuurwerk gezien dat steeds een stukje opschoof, over de hele planeet heen. De jaarwisseling heeft zich als een lopend vuur over de continenten laten gaan.
Dat moet vanuit de ruimte toch een fascinerend schouwspel zijn geweest: Kijk nou toch weer eens naar die vuurspuwende bol die ze aarde noemen!
Terwijl het eonen geleden in den beginne nog aardedonker was.
Ook al zo boeiend: Hoe waren onze gewoontes toen er nog geen licht was?
En hoe zijn onze manieren veranderd toen het vuur en de elektriciteit werden uitgevonden?
Zelf was ik deez dagen ook nog bij de voorstelling ‘Vrede op aard’ van Kees Prins en Olga Zuiderhoek.
In m’n eentje.
Dat verklaart waarom ik zo ontzettend goed om me heen kon kijken.
Ook al had ik de overgang van zaalroezemoes naar geconcentreerde aandacht voor het podium al ontelbare keren meegemaakt, pas nu heb ik deze bijzondere gebeurtenis heel plechtig ondergaan.
De ongecontroleerde chaos van kirrende stelletjes en elkaar herkennende theaterburen wordt plots het zwijgen opgelegd door het dovende licht.
Of, als je wilt, door het opkomende duister.
Wie is dan die dominante meester die ons allen in een keer kan doen verstommen:
het licht dat koninklijk afscheid neemt of het duister dat gretig om zich heen likt?
Ineens schiet me een opmerking van mijn vader te binnen op onze vele, lange duofietstochten in mijn jonge jaartjes.
Op weg naar Hoevelaken hadden we weer eens de wind tegen en mijn vader sprak:
‘De wind is een goede dienaar, maar een slechte meester.’
Wie is de baas, het licht of het donker?
Licht heeft altijd een bron, in de vorm van een kaars, een vuurpijl, een spaarlamp, van tl-licht of de zon.
Terwijl duisternis geen bron heeft.
Zodra je maar een lucifer aansteekt, verschrikt en verdwijnt het donker onmiddellijk.
Maar als die bron gedoofd wordt, lijkt zijn tegendeel toch heer en meester.
Het eeuwigdurende vecht- en minnespel tussen die twee, in de kerk, de bioscoop, het theater, in het heelal, in de seizoenen en in onszelf…wat ongelooflijk boeiend.
‘Gelukkig dat het licht bestaat en dat het met me doet en praat’ , dichtte Hans Andreus.
En Huub Oosterhuis schreef: ‘Licht dat ons aanstoot in de morgen.’
Zulke mooie woorden.
Maar wie kan het licht verwelkomen als het niet eerst donker is geweest?
Januari 2010. Op naar het licht. Maar talmend en verwonderend graag.