The Don

Na acht jaar regeren wordt het wel eens tijd, zegt hij. Praten over God en over zichzelf. Voor deze ene keer dan. Ik heb mazzel.
Maar na acht jaar wordt het voor mij ook wel eens tijd. Voor deze ene keer geef ik de riemen weg. Dat kan ook bijna niet anders, want onder geen beding laat hij zich roeien door een vrouw. Alweer mazzel.
Ik krijg sterk de indruk dat hij nog nooit eerder heeft geroeid, maar hij slaat ons kordaat door het idyllische meer. In driedelig grijs.
Hij legt me uit waar het eerste gebod op slaat. Dat we geen gesneden beeld mogen maken van God.
In toenemende mate begin ik me te verwonderen over het hoog religieuze gehalte van onze regeringsleiders.
Hij verzekert me dat hij zich in de politiek niet echt hoeft in te houden. Zelfs niet met grappen maken. Maar ook niet waar het zijn God betreft.
Die God die we niet moeten behandelen zoals de Griekse mythologische rover Prokroutes zijn slachtoffers aanvatte. Die legde hij op bed en als zijn gast kleiner was dan de slaapplek, rekte hij hem uit. Was de slaper te groot voor het bed, dan hakte de gastheer de ledematen af. Zo gaan wij vaak om met ons wereldbeeld, onze verwachtingen over de naaste en met onze God. En dat moet wat hem betreft anders kunnen. Weg met dat gesneden beeld.
Hij bezit ondanks zijn macht nog steeds die gereformeerde ootmoed.
Maar ook een grenzeloos optimisme. Het komt goed met ons.
Bijna iedereen mag bij hem achterop zijn degelijke fiets springen. Hoewel een enkeling te zwaar is.
Heel goed begrijpt hij zijn afzwaaiende collega’s die niet alleen op zondag het vlees willen snijden.
Hijzelf? Stel dat hij weer geroepen wordt?
Heel gevaarlijk is het om ijdelheid te verwarren met deemoed, lacht hij.
Gek. Heel gek. Maar hier op dit mooie meer, met deze roeier met de riemen die ik had,
geloof ik het ook.
Dat alles goed komt.