Totentanz

Eenvoud trekt en roept.
Het liefst met een tentje en een gasfornuisje.
Met als enige hoofdbreker of de slaapzak of het dekbed mee mag.
Verder is het even welletjes.
Vandaag alleen nog een eindmontage.
Gelukkig luistert mijn technische collega kritisch mee.
Anders zou ik er al met de franse slag een eind aan hebben gemaakt.
Aan de montage dan.
Niet onbevlogen of ongeïnspireerd, maar wel een beetje Annemiekerig.
Dat rijmt op piekerig.
Mag je wel zo op je intuïtie varen en je blij- en overmoedige gang gaan?
En zo niet, is het in dat geval dan gepermitteerd er even helemaal genoeg van te hebben?
Kan men wel van de film houden die ik onlangs gezien heb? Mijn collega vindt van niet. Die zegt dat het kitsch is.
Ondertussen gebruikt hij tijdens de montage een heel kitscherig muziekje waarin zowel het geluid van een typemachine als een kerkorgel is verwerkt. Dat mag allemaal wel zeker. Maar ik ben stiekem allang blij. Want ik ben dol op beide geluiden. En als ze dan ook nog gecombineerd worden. Pfff.
We hebben hier te maken met een rasmuzikant, dus die denkt niet meer zo in tegenstellingen. Deze technische collega is namelijk ook gitarist. Ook blijkbaar een gevalletje en/en, inplaats van of/of.
Dan zegt een tv-collega dat we nu ook nog druk in de weer zijn met de zoektocht naar alweer een nieuwe locatie voor Het Vermoeden.
Haar gedachten haken aan die krankzinnige tent op dat industrieterrein.
Echt iets voor mij, vindt ze. Namelijk een beetje kitsch.
Ze doelt op een gebouw midden op een afgelegen gebied dat er van binnen uitziet als een boudoirtje. Lijkt me inderdaad wel wat. Ogenschijnlijk onneembaar maar van binnen doddig. Klinkt als een bij nader inzien ideale man.
Kitsch. Ik zie in dat begrip diepzinnigheid wonen.
Maar mij kun je momenteel misschien niet meer erg serieus nemen, want ik ben hard aan eenvoud toe.
Vanavond nog een laatste concert.
Van mijn held. Pianist Enrico Pace. Totentanz van Franz Liszt. Kitsch zonder enige schaamte.
Dus zo mooi.
Tibetanen vertellen dat als we sterven, onze zintuigen ons met bulderend geraas verlaten zullen.
Zo hoor ik Pace en Liszt tijdens hun razende dodendans.
Als iets natuurlijks. Iets eenvoudigs. Iets onontkoombaars.
Kitsch en eenvoud.
Ik kan er ook niks aan doen.
Maar het lijkt m’n C.V wel.