Tuuttuuttuuttuut

Ook wij mogen er aan geloven, de collegapresentator en ik. We zijn zojuist uitgerust met een echte IPad. Ik heb er een romantisch hoesje voor gekocht dat eruit ziet als de kaft van de gebonden liederen van Schumann. Ondertussen valt er niks te zingen, maar te snateren als een vogeltje. Eerst ben ik natuurlijk leuk op twitterles geweest bij de deskundigen van de afdeling nieuwe media. M’n collegapresentator mag later deze week. Als oud-politicus die ooit die omstreden vakbroeder streng toesprak, is hij begrijpelijkerwijs niet al te happig op de ondoorgrondelijke wegen van Internet. Hij heeft daarom ook alleen maar een zeer ouderwets aandoende foon op zak die van bakkeliet lijkt te zijn gemaakt. Misschien denkt hij wel dat er emaille op zit, maar ik kan me vergissen.
Ach, van twitteren weet ik zelf nog niks en ik dacht tot heel kort geleden dat ik dat zo houden kon.
Een zowel spiritueel als virtueel begaafde vriend stelt nuchter dat de techniek ons al lang het inzicht verschaft dat de hele mensheid met elkaar verbonden is en ook wil zijn.
En toegegeven, het is knus om berichtjes binnen te krijgen van virtuele kerken die reklame maken voor bijeenkomsten met ‘En God twitterde dat het goed was.’
Ach, ik twitter me er wel doorheen.
Kan ik lekker een potje lichtberichtjes de wereld in sturen.
Onder de twitternaam @ikonnemiek.
En anders twitteren m’n collega’s me er wel weer uit hoop ik.
Pfff, veel woorden om te verbloemen dat ik er nog geen tittel of twitter van snap.