Uitbarstingen van schoonheid

Tijdens het maken van een televisieprogramma stuiten we op een verontrustende nieuwe trend in Afrika: Ouders die hun jonge kinderen alleen de zee opsturen. Op weg naar een droom. Naar de muren van Fort Europa. Als ze dat levend halen, zijn ze allen gewond omdat ze als sardientjes in een blik zaten en dagenlang niet hebben bewogen. Laat staan gegeten. Als journalist hoor je je ogen niet te sluiten. Maar ik doe het wel, ook al weet ik dat de verontrusting, de demonen en spoken in m’n geest daar gretiger en wilder van worden.
Dat weet ook Ineke Koops. Zij kijkt het leed en het onrecht wel recht in het gelaat en heeft vervolgens haar mouwen opgestroopt. Vol ontferming buigt zij zich over deze kinderen. Mijn collega’s volgen haar op Tenerife.
Haar vertrouwen en haar kracht zijn bijna godinnelijk te noemen en zijn juist door haar daden toegenomen:
‘Ook al draag ik water naar de zee, dan heb ik wel mooi water naar de zee gedragen’. Ze kijkt gelukkig als ze dat zegt, zie ik op m’n schermpje. Och, wat ontroerend. Ik zie de beelden van de kinderen die stralend naar haar opkijken en denk aan de twee citaten van Russische schrijvers die ik zojuist in m’n mailbox vond:
‘Het wonder bestaat! Er zijn uitbarstingen van schoonheid en leven, uitbarstingen die de kaders van al onze voortijdige conclusies stuk breken.’
‘In de storm van een waanzinnig wereldgebeuren beschutten wij wat tussen ons is, zoals men met zijn handen een vlam beschermt. Als het waar is dat in iedere cel een ziel aanwezig is, open je dan helemaal. Dan zullen al jouw door mij opgevangen zielen met golven in mij naar binnen stromen. En al het verborgene zal worden geopenbaard’.