Una furtiva lagrima

Welk dier legt er nou toch honderden kastanjes bij elkaar in een weiland waar in de verste verte geen kastanjeboom te bekennen is? En dan ook nog open en bloot. Niet in een heimelijk hamsterholletje of zo, nee gewoon voor het oprapen en voor het uitdelen. Je kunt in de vroege dauw je hoofdje er maar over breken. Niet dat dat erg is, want het is wel een vraag over het hier en nu en daar knapt een menselijk schepsel al bijzonder van op. Van de rijpe concertvriend heb ik onlangs een nieuw woord geleerd en daar heb ik nu reuze schik van: Daseinsfreude. Lol in het hier en nu.
‘Ein gesunder, bis zum Übermut gesteigerter Daseinsfreude.’
Heb ik vooral als ik alleen de natuur in mag. Sommigen zijn daar bezorgd over en vragen vaak of ik dan nooit bang ben. Nooit. Mijn broers leerden me niet alleen hoe me niet aan te stellen, maar ook dat verkrachters niet in bossen of op duinen gaan zitten wachten op mogelijke prooi. Bovendien bezit ook ik hun aan overmoed grenzende lust om naarlingen van harte een schop, hijs, dan wel een dreun te verkopen. Liefst een combinatie van de drie. Lekker in het hier en nu. En wel onmiddellijk.
Dus dat zit wel goed. Maar ik had even niet op de Schotse Hooglanders gerekend.

Op het bordje aan het begin van de wandeling stond te lezen dat je maar met een grote boog om ze heen moet lopen. Alleen kan dat nu even niet, want een hele kudde verspert mijn pad. Aan weerszijden zijn hekken. Wat nu? Ik heb werkelijk geen idee en ga er op een afstandje maar even bij zitten. De machtige dieren met hun priemende hoorns verroeren geen vin, maar staren me wel nieuwsgierig aan. Ik kijk maar wat terug. Ook al heb ik keine ahnung hoe dit probleem moet worden aangepakt, het gadeslaan van die onbewegelijke dieren roept een weldadige rust wakker.
Plots hoor ik geluid van rechts komen. Ik vermoed dat er wandelaars aankomen. Misschien dat zij weten hoe deze uitdaging te lijf kan worden gegaan. Ik kijk naar waar het gerucht vandaan komt en ontmoet de grote ogen van een hert dat met z’n enorme gewei nieuwsgierig op de Hooglanders en mij afkomt. Wat is dit mooi! Ik houd m’n adem in. Het hert blijft een tijdje staan, kijkt van mij naar de oranje runderen en weer terug, draait zich dan kalm om en schrijdt weg. Als er ergens Daseinsfreude geleerd kan worden, is het wel op mijn pad. Hier en nu. Er glijdt iets langs m’n koude ochtendwang.
Una furtiva lagrima. Een verholen traan.