Hoe vaak hebben we niet beelden gezien van wanhopige moeders van dode kinderen? Heel, heel erg vaak. En dan nu deze foto van die vader met dat lieve popje. Pfff. Haiti. Deze foto brengt de wereldramp op de huismat. Er valt niet meer overheen te stappen. Dit beeld moet op het huisaltaar.

En er valt nog meer op de deurmat. Een test. Of ik die even in wil vullen. Beetje spontaan doen, is het advies. Afkomstig van een goede vriend die blijkbaar benieuwd is hoe mijn hersens werken. En of ze werken. Maar dat laatste grinnik ik er zelf bij.
Boven de test staat: ‘Waarom mannen niet luisteren en vrouwen niet kunnen kaartlezen.’
Het betreft vrij voor de hand liggende vragen en ik vink lustig aan. Wanneer er een kaart of stratenplan moet worden gelezen, vind je dit
A: moeilijk en vraag je om hulp.
B: keer je de kaart naar de richting die je op gaat, of
C: heb je geen problemen met het lezen van de kaart of het stratenplan.
Zo gaat het 30 vragen lang.
Ik keer de kaart naar mijn richting. Antwoord B.
Dat is gelukkig supervrouwelijk. Maar dat is nog maar vraag 1. Aan het eind van de test blijk ik zo vrouwelijk nog niet.
Mijn uitkomst is om te huilen. Ik scoor voor een meisje abominabel laag.
De test is ontworpen om de mannelijkheid of vrouwelijkheid van onze hersenpatronen aan te geven. Het resultaat is een aanwijzing van de mogelijke hoeveelheid mannelijke hormonen die je hersenen rond zes tot acht weken na je conceptie wel of niet hebben ontvangen.
Ik blijk een ‘overlapje’. Mijn score geeft een ‘overeenkomst weer in gedachten van beide geslachten, of ze staan met een voet zowel in het ene als in het andere seksuele kamp. Deze mensen laten geen voorkeur zien voor mannelijk of vrouwelijk denken en vertonen gewoonlijk een flexibiliteit in denken dat van groot nut kan zijn voor elke groep die een probleemoplossend proces doormaakt. ‘
Dat dan weer wel. Maar waarom moet ik toch zo huilen om deze vader? Een man met het grootste probleem op aarde.