Vakantie

Alle beslommeringen even op het vakantiestokje. Op naar de geliefde retraiteplek. Misschien is dat vreemd als je middenin een huizenkoopproces zit. Maar ik word niet alleen gek van m’n ongeduld (kan zo’n onschuldig huuske niet een beetje sneller en zo?), ik dreig ook mesjogge te raken van mijn gedrag naar de buitenwereld. Het is weer tijd voor vakantie van mezelfje. Natuurlijk weet ik na een decennialange relatie hoe anders mannen zijn dan vrouwen. Maar nu ik in m’n eentje de meest onbegrijpelijke huizenknopen moet doorhakken, bezie ik mij alsof ik mijn eigen echtgenoot ben. Ja, dat is misschien het lichtpuntje in dit proces. Dat ik op boeddhales inmiddels door heb hoe je jezelf kunt waarnemen. Zoals een grootmoeder op een zomers bankje haar kleinkind gadeslaat. Daar wordt alles lieflijker van. Meer om te aaien en te grommelen.
Maar goed, als ik nu de echtgenoot was van mezelf, dan moest ik met lede ogen aanzien hoe ik makelaar en hypotheker vooral probeer te leren kennen: wat bezielt die jongens? Hoe leven ze? Waarom hebben ze dit vak gekozen?
In het koopproces komt niets me zo veilig voor dan dat ik foto’s mag zien van de tweejarige dochter van mijn hypotheekverstrekker.
Ook met het te kopen vissershuis zelf is dit gedrag niet handig. Ja, natuurlijk moet ik controleren hoe het met het vochtgehalte in de kelder is gesteld. Maar ik ben niet weg te sleuren van de boekenverzameling van de huidige bewoonster.
En ongetwijfeld is de vraag hoe erg de boktor huishoudt in het gebeente van dit stulpke uit 1870 van levensbelang. Maar zal mijn lichaam niet veel eerder vergaan dan deze gebutste balken?
Enne.. wie is die opmerkelijke man eigenlijk die nu onder het dak hangt omdat hij zoveel van houteters weet en daar zo aanstekelijk over vertelt?
Affijn. Er is heel veel reden tot dankbaarheid over het feit dat ik niet mijn echtgenoot hoef te zijn. Ik had mij in die rol vast inmiddels een heis voor mijn giechel verkocht.
Vanzelfsprekend is dit allemaal onzinnig gebalk aan de vooravond van een zeer begeerde time out. Misschien ben ik wel geheel aan het ontsporen omdat zo’n immer geergerde partner er nu lekker niet is.
Met dit besluit tot een heel nieuw leven op een plek die ik in het geheel niet ken, doe ik kennelijk maar wat.
Maar is dat dan erg? Want wat me sterkt en troost is het besef dat tallozen me voorgegaan zijn met huizen kopen, scheiden, risico’s nemen, in andermans boeken blijven neuzen, de kudde verlaten, en ook met sterven. Alles is al door zovelen ondergaan. Dat maakt mij een tikje zomers overmoedig. We doen het misschien alleen, op onze geheel eigen wijze. Maar dat delen we dan maar weer.
En we vallen vast niet dieper dan in Gods hand.
Prettige vakantie van jezelf!

•