Van de hoge
Een beetje duizelig sta ik weer buiten. Na zijn joviale afscheidszwaai. Ff bijkomen. Alleen al om zijn laatste, achteloze opmerking, nadat ik om zijn mailadres vroeg en hij informeerde waar ik dat voor nodig heb. Om je het artikel te laten lezen natuurlijk. Als ik het af heb, voordat het gedrukt wordt.
‘Welnee, ik hoef het niet te lezen! Maak er maar wat moois van.’
Vertrouwen. Hij had er tijdens ons gesprek zijn mond van vol, maar nu merk ik dat hij het in huis heeft.
Vertrouwen. Jammer dat er geen bankje buiten staat. Of een krabpaal. Een knuffelmuur desnoods.
Vroeger, toen ik net begon bij de omroep, verpakte ik mijn pijn om het gebrek aan vertrouwen in branie: ‘Word je speciaal binnengehaald om van de hoge duikplank te springen, omdat ze schijnen te weten dat je aan twee woorden genoeg hebt: “Spring!! Nu!!”…Sta je hijgend beneden aan de ladder met je vuistjes gebald….Wordt er alleen nog maar bezorgd gevraagd: “Weet je wel dat water nat is? Heb je wel een zwemdiploma? Ben je verzekerd? Zakt je broekje niet af?” ‘
Vertrouwen. Als je het een kind geeft, ontwikkelt het zelfvertrouwen en loyaliteit. Geef je het je partner, creeer je dankbaarheid en vreugde. Deel je het uit aan je personeel, dan gaan de mensen vliegen.
Maarre, hoe zit het daar dan met die typische omroephokjesgeest?
‘O die is hier niet’, zijn ogen glommen ervan: ‘Radio, tv en internet zitten bij elkaar. In jouw geval op het onderwerp levensbeschouwing. Gewoon de handen uit de mouwen, op alle fronten. En als de Hindoe’s hier in huis komen, en wij hebben op de afdeling Minderheden even iemand nodig, dan lenen we die van onze hindoebroeders. En jij zou misschien tussendoor ook weer eens moeten zwoegen voor radio 4. Wacht, ik zal je wat laten zien!’
Hij toonde me trots de gangen van de studio’s van de klassieke radiozender.
‘Kost praktisch niks. Maar het is hier nu heerlijk werken.’
Levensgrote foto’s bedekken alle wanden met vliegers en duikers. Met Jaap van Zweden in vervoering, met de prachtige achterkant van een zangeres die op het punt staat de trap af te dalen van de grote zaal van het Concertgebouw. Van de hoge.
‘Kun je niet nog even blijven?’ hoorde ik mezelf stamelen.
‘Nee, mijn taak zit erop. Ik ga met pensioen.’
Zijn hand beschermend over mijn microfoon, fluisterde hij wat zijn jongensdroom is. En dat hij daar eindelijk aan toe gaat komen. Die droom is echt heel erg om te lachen, en ik heb daar alle vertrouwen in.
Maar ik wil nog steeds van de hoge en hunker naar de woorden: Spring!! Nu!!
Zal ik gewoon op zwemles gaan?
