Vanavond

Er kan nog een dijk doorbreken. Ik heb beroepshalve de laatste dagen tenslotte zoveel zondvloedverhalen gehoord…
Ook kan onze topadvocaat ineens weer boos of beledigd worden. Of onderduiken en daar nu wel uitgebreid over willen praten met vijftien miljoen mensen op dat hele kleine stukje aarde.
En wat zou de regeringsverklaring vandaag zoal nog kunnen overkomen?
Om nog maar te zwijgen van mezelf. Ik kan dronken worden, want dat heb ik al een paar keer gezien op de live tv.
Maar dan moet ik wel eerst naar de slijter van de Jordaan en die is overleden. Arme lieve spirituele Charles, maar dat is weer een heel ander verhaal. Een zijweg. Oppassen voor zijweggetjes vandaag.
Normaal ben ik daar dol op. Het pas verlaten, Roodkapje zoeken. Heb ik onlangs 300 bladzijden over bij mekaar getypt, maar dat wou ik ook helemaal niet zeggen. Poe hee, best moeilijk hoor, keurig mediageniek uiten wat je nu eigenlijk komt doen. Een beetje in het format blijven.
Dat wordt wat vanavond bij Pauw en Witteman. Als het doorgaat tenminste.

En dan ben je daar met je onschuldigste bloesje aan en dan zit je daar met al die mannen aan tafel en dan pieker je je suf waarom het maar niet echt een met z’n allen-gebeurtenis wordt. Waarom wacht iedereen braaf en bloedeloos op z’n beurt? Wanneer gaan we nou eindelijk eens keten, wel zien waar het schip strandt?
Het pad verlaten, Roodkapje zoeken…zou dat geen heerlijke televisie zijn? Dan hoeft Pauw ook niet steeds te zeggen dat de kijkers niet in slaap mogen vallen. Die kijken dan wel link uit. Met hun ogen wijd open. Die zien dan allerlei zijweggetjes en juist als je het dan niet meer verwacht, komen de gasten elkaar in de chaos weer tegen.
Sjee, leuk man! Ik hoop dat het doorgaat!