Vandaag ben ik gaan lopen

Hij vindt het een onredelijke band, zegt hij.
Zo’n Turkse zanger die zo’n beetje ook nog eens alle mogelijke instrumenten weet te bespelen in combinatie met zijn kaaskoppige jazzvrienden. Zeven jaar geleden hoorde hij ze zomaar in een kelder in Utrecht. Nu spelen ze op zijn feestje. Het boek van Marcel Derkse, De weg ligt onder je voeten wordt gelanceerd. Het was me het weggetje wel. Zijn leven hing twee jaar geleden aan een zijden draad. Voor, tijdens en na zijn levensgevaarlijke hartoperatie. Ik mag hem bevragen over dit prachtboek in De kamers in Amersfoort. Niet alleen de band is onredelijk, wij mogen dat ook zijn. Onredelijk. Bang ook. Het kost namelijk moed om op te staan en in te durven zien dat onze weg geheel uniek is. Eenzaam soms. Maar pas in afzondering leren we onszelf misschien kennen, aanvaarden en liefhebben. En pas dan kunnen we ons echt verbinden. Verbondenheid is iets heel anders dan gebondenheid. Als we in vrijheid en in eigen waardigheid de ander tegemoet treden, is het als dat Bijbelwoord dat zegt dat waar twee of drie mensen in Zijn naam samen zijn, Hij in hun midden is. Maar nogmaals, daarvoor moeten er eerst delen van onszelf gekust en liefgehad worden die we tot nu toe veronachtzaamd hebben. Dat is nu opstanding. Pas dan kun je gaan Marcellen of Annemieken. Ieder geheel op zijn eigen wijze. Dan kunnen we elkaar tot een hand en een voet zijn. En de grote levenskunst is om die wakker wordende onderdelen niet meteen de grond in te boren met ons vernietigend oordeel over onszelf. Neemt niet weg dat het onredelijk is allemaal. Ik bedoel: deze gewijde Soefimeester die op zijn feestje een band uitnodigt die de mysticus Rumi bezingt, diezelfde goser citeert ook dat hele liedje van Acda en de Munnik: ‘Vandaag ben ik gaan lopen’. Toegegeven, dat liedje beslaat in iets andere taal toch geheel het nieuwe boek van Marcel Derkse. Ach ja, het zal wel zo zijn. Moge het zo zijn. De weg, onze levensweg is onredelijk. En daar knap ik zo van op.