februari13

Verlangen

Lang geleden wilde ik op dat ene podium. Omdat er wat te verdienen viel, want ik was een ronduit arme student. Maar ook omdat dat podium rond draaide. Dat trok me wel. Een ronduit foute tent waar ik naar verlangde.
Ik wist toen nog niet hoe echt goed fout het daar zat, dus voldeed ik aan de ballotagewensen van de bedrijfsleider: Het spelen van My funny Valentine.
Daarop werd ik aangenomen en ik draaide achter mijn vleugel menig rondje tussen tafeltjes van verliefde stellen en enge zakenkoppels.
Ja, we bevonden ons op een langzaam draaiende schijf, mijn vleugel en ik.
Ik ben er ook weer vanaf gevlucht wegens walgelijke wantoestanden. Wat de vleugel heeft beslist, is me ontgaan.
Maar dat liedje is altijd besmet gebleven, tot mij de bijgevoegde versie ter ore kwam.
Valentijnsdag, het is bijna weer zover.
Winkels en restaurants schreeuwen ons toe dat we romantische kado’s moeten geven en innen.
Zondag zit iedereen met de gebakken peren. Zul je zien. Niks ontvangen Of het plichtmatige geven vergeten. Dat zal weer wat worden.
Verlangen is een gat in de markt gebleken.
Maar ook in religieuze kringen leven we op van het Grote Verlangen.
In zalen die willen mijmeren over dat woord, schamper ik maar wat. Dat juist emoties als verlangen, als hoop en vrees, afschuw en begeerte die diepe tevredenheid in de weg zitten.
Dan worden mensen vaak boos. Omdat ze tevredenheid stom vinden. Dan lopen de emoties vaak op.
Dan wil niemand dat er oordeelloze, tevreden liefde bestaat. Dan zegt iemand kwaad dat je nu eenmaal meteen oordeelt als je een ander ziet. Of ruikt. Vlak de kracht van de reuk niet uit.
Dan zeg ik dat je je indrukken misschien ook met een korreltje zout kunt nemen.
Dat je zomaar in de tram naast een gevaarlijk heerlijk ruikende getrouwde man kunt staan. Maar dat dat ook kan liggen aan het waspoeder van z’n vrouw. Relax beeb.
Verlangen, ik heb er niet veel mee.
Dan kom ik heel laat en uitgeput thuis en vind op m’n mat een valentijnsroos van m’n vader. Dan zijn de korreltjes zout ineens onvindbaar. Dan blijk ik toch 45 jaar verlangd te hebben. Wat een funny valentijn.

Dit artikel werd op zaterdag 13 februari 2010 geplaatst onder Schrijverette
terug naar boven | home
2 reacties op

“Verlangen”

  1. Op februari 13th, 2010 om 13:19 Oma Zwaan. zei:

    Jouw vader is dus romantischer dan je dacht.
    Leuker dan een stille aanbidder, daar kun je zo weinig mee.
    Maar je hebt gelijk, het is een uit de hand gelopen gebeuren Valetijn.

  2. Op februari 13th, 2010 om 17:14 Enkidu zei:

    Verlangen

    Gisteren nog een mals boutje mammoet geschoten.
    Moe maar voldaan met de buit terug naar de grot.
    Verlangend om te slorpen van het rode, het rode daar.
    Maar je befaamde oersoep was er niet.
    Jij evenmin …

Email will not be published

Website example

Your Comment:

Spam Protection by WP-SpamFree



terug naar boven home
  • "#kootenbie Waarom is de pijn van hun scheiding niet het beginonderwerp?Kees en Wim. Ik zou niet kunnen wachten om DE vraag te stellen."
    19 minutes ago
    "Haha, het blijft heerlijke radio. Stationspetje af! : http://t.co/WAb4avlK"
    4 hours ago
  • laatste reacties
  • Annemiek { Ja de Arielfabriek! Klopt Nelly! } – 30 jan
  • Nelly van Haren { Yeah! Geweldig! En die mimiek... } – 30 jan
  • mariekevn { Prachtig! Leuk om het nog... } – 30 jan
  • Oma Zwaan { Wauw!! Dit moeten jullie vaker... } – 30 jan
  • mariekevn { Zit te schateren achter de... } – 27 jan