Verleiden

Veel beschaafde mensen die ik ken schijnen op zondagavond op RTL8 naar de Tudors te kijken. De nog lang niet afgelopen serie over de Engelse Henry V111.
En een mens zoals ik blijkt zich door die beschaafde kijkers met gemak te laten verleiden.
Zaken waar ik aanvankelijk talmend tegenover sta, laat ik me plots welgevallen door menselijke richtingaanwijzers die ik hoog heb zitten.
Om die reden zit ik ook nog steeds op boeddha-les, ook al wordt het me daar met vertrouwde regelmaat weleens te gortig. Dan blijf ik toch kalm zitten.
Dat komt door die paar wijze, nuchtere lieven om me heen die al langer dan ik van die kaas hebben gegeten en ook nog steeds op boeddhisme zitten. Die heb ik blijkbaar tot mijn Voorname Voorproevers benoemd. En als zij op hun beurt weleens wanhopen, zeggen ze: ‘ Ja, maar als Patrick zo toegewijd is….’
En dan schiet ik al vol, denkend aan die mooie rechterhand en steun en toeverlaat van onze lachende lama.
Gevalletje gemeenschap der heiligen. In alle gezindten bekend en beproefd.
Op boeddhisme wordt dat de sangha genoemd.
Maar het mechanisme van zo’n gemeenschapje kan mij blijkbaar ook verleiden tot het kijken naar de Tudors.
Aanvankelijk vond ik die serie drie keer niks.
Die koning Hendrik de Achtste heeft zo’n lelijk verwend bekkie.
(Gevalletje Vroeger:
Snel m’n broers roepen. Als twee dat snertsmoeltje in mekaar meppen en hij klaagt: ‘Kunnen jullie wel met z’n tweeen?’, ga je toch twijfelen…gauw een derde broer erbij roepen en door slaan.)
Sja, die kop van de koning. Om over de rest van het bonte Engelse hof maar te wenen.
Want voortdurende slechtheid in de vorm van hebzucht krijgt toch al gauw iets afgrijselijk saais.
Maar ik heb dat doorkijken op de zondagavond met grote hiaten een tijdje volgehouden. Door genoemde vrienden dus, die in alle windstreken huizen:
Zeeland, Veluwe, Amsterdam, Friesland. Ook de denominaties van deze kijkers zijn bijzonder veelkleurig. Alleen daarom al moet ik zwichten voor die twee uur durende serie op zondagavond.
Een van de liefste, meest dappere (want de meest doorgestudeerde) boeddhavrienden die ook naar de Tudors kijkt, vertelt me dat hij zo ook graag naar de bioscoop gaat.
Dan zeggen sommigen dat daar toch weinig te halen is, maar hij weet dat bijna in iedere film een schitterend diepzinnige boodschap huist.
Zo ervaar ik het ook ineens met de Tudors.
Mooier en rijker kan de Dalai Lamavraag niet worden vormgegeven :
‘Do you want short time pleasure or long time benifit?’
De komende seizoenen kunnen we bij The Tudors nog volgen hoe gretige, meedogenloze jonge vrouwen de keiharde koning verleiden en zich daarmee in het ongeluk storten tot de dood er op volgt.
Het lijkt alsof dit verhaal van lang geleden is en van ver weg. Kijken we daarom zo massaal met z’n allen?
Of lijkt er hier en daar iets sprekend op ons en leven we daar juist van op?
Want verleiden is van alle tijden en zo makkelijk.
Letterlijk een koud kunstje.
Maar hoe zullen we ons voelen als we ons hart hebben verloren en op onze beurt worden gebutst?
Verleiden….’t is er het jaargetijde voor……
Maaaaaaarre….
Gaan we voor kort durend plezier of voor een zegen voor lange tijd?
Pfff…ik wil het allebei wel.
Of ben je dan af?