Veronachtzaamd
Een zaal vol met mensen die met gedetineerden werken. Ook zijn er een paar mannen aanwezig die zelf vast hebben gezeten. Eigenlijk zou ik hier met Henk van Ulsen komen. Maar die is nu ook ex-gedetineerd. Op een andere manier dan. Maar toch.
Voor de grap begin ik de avond met de vraag wie er verbaasd is over het feit dat hij zelf nooit achter slot en grendel is beland. Speciaal voor Henk. Hij had zeker z’n vinger opgestoken. En hij was niet de enige geweest, zo zien we. Velen blijken zich te kunnen verplaatsen achter tralies.
De mannen die daadwerkelijk vastgezeten hebben, komen met verhalen. Sommige stemmen zijn door tranen verstikt.Het zijn verhalen over liefdeloosheid. Over niet gezien zijn. Want wat doet dat gat op uw CV meneer?Er is weinig roeping, zo blijkt.Wat Amerika kan, is hier nog ondenkbaar.Daar worden nieuwkomers en exotische binnenlopers warm onthaald om hun kunde met de gretige zin:‘Jou hebben we nodig!’Wie heeft niet behoefte aan die inhaligheid?Het is de levenselixer zelf.De Boeddha nam een moordenaar als leerling aan met de woorden: ‘Wat jij kan, kunnen we goed gebruiken! Doorklief alle illusies met dat snelle zwaard van je!’Gezien worden in wie je werkelijk bent. Iedereen heeft het nodig. En wij allen kennen het smartelijke, schrapende gevoel als we veronachtzaamd worden. Soms door een gemeenschap. Maar soms ook in de liefde. Pfff.Ik kijk de huilende jongen op de tweede rij aan. Hij vertelt dat hij kok is. Maar hij voelt zich nu een nummer. Een niemendal.Als iets echt heel erg zeer doet, weet je tenminste wel dat het waar is. Dat kun je zo wel aan hem zien. En voelen.Achtzaam zijn, is dat een woord? Vast niet. Maar ik wil dat wel graag worden. Want niets is dodelijker dan je veronachtzaamd weten. Pfff.
