maart25
Vertwijfeling
Iedereen is nu waarlijk opgestaan.
Als het goed is.
Want zo gaat het verhaal.
De vogels fluiten al, ook al sneeuwt het nog.
Het paasontbijt is verorberd.
De lente is zelfs al begonnen.
Vroeger begon men dan aan de grote schoonmaak.
Alles van de plaats.
Schrik alom.
Voldoening nabij.
Maar ik?
Ik tref iemand in een witte badjas.
Door hem valt geen mop, geen bezem, geen zeemlap te halen.
De man.
Hoelang hoopte ik wel niet dat we vrienden zouden kunnen worden?
Het fenomeen man en ik.
Je verlies nemen.
Zou dat ook bij de lente horen?
Dat je je Eva waant en dat je Adam het beste tot die gans andere kunt benoemen?
Of heb ik het nu alweer niet goed begrepen?
