Verwijlen

Misschien is het wel helemaal niet zo. Verbeeld ik het me maar. Misschien hadden we vroeger ook nergens tijd en plek voor.
Toch herinner ik me zeeen van Blijven, van Niet verder gaan, van Pozen, Stilstaan, Toeven, Vertoeven en van Wijlen.
Vroeger las je gewoon Andertje, Afkes’ Tiental of de bijbel op je kamertje, ook al moest je huiswerk maken of klepperden er vriendinnetjes aan de deur.
Vijftien jaar later was dat eigenlijk nog steeds zo. Dan zat je gewoon de ganse zaterdag naar de Lieder eines fahrenden Gesellen van Mahler te luisteren in je boshuisje in Laren, terwijl je eigenlijk aupair was bij een chique familie en je je eindscriptie op het conservatorium moest inleveren. Momenten waar de tijd geen vat op had en ook nooit zal krijgen, zo weet ik inmiddels.
En nu?
Nu doen we net of dat stomme gemail en gesms over het heen en weer schuiven van afspraken het echte werk is, het wezenlijke van de dag en dat de rest onzin en zonde van de tijd is.
Maar haast en drukte maken ons niet sneller, alleen maar ongeduldiger en eenzamer.
En nu wil ik eigenlijk de bijbel lezen.
Wel om een hele foute reden, want ik moet natuurlijk in oktober wel de Nationale Bijbelquiz winnen. 
Daarom komt de gouden tip van een theologische vriend goed van pas.
Om je feitenkennis op te frissen, doet een kinder- of jeugdbijbel wonderen. Hier zit ik dan, met zo’n prachtexemplaar. En met een ouderwets schriftje en een pen met glittertjes volmaakt gelukkig te zijn.
En vanavond…vanavond word ik getrakteerd op de Lieder eines fahrenden Gesellen.
Verwijlen is weer helemaal in.
Verheugen trouwens ook. Verkneuteren zelfs.
De rest is onzin.

Be Sociable, Share!

•