Terwijl ik zit te fantaseren over een spiritueel PimPamPet of een Rad van Fortuin met alleen maar vragen als ‘ Wat doet er werkelijk toe?’, ‘Waaruit ken je je ellende?’ , ‘Waartoe zijt gij op aarde?’ – o, wat zou ik een lol hebben als Radgastvrouwtje voor een volle zaal!!- stop ik verstrooid een dvd in de laptop.
Op de mat gevallen. Van mijn jeugdvriendje met wie ik ooit van onze wederzijdse ouders naar de kibbutz mocht. Deze vier mensen wisten blijkbaar dat we na maanden, kuis en onzwanger huiswaarts zouden keren. En aldus geschiedde. Inmiddels is dit mannelijk stuk van mijn jeugd al decennia gelukkig getrouwd en heeft hij een beeldschoon gezin voortgebracht.
Meneer is hedentendage betere filmliefhebber en raadt mij zijn lievelingsfilm aan: Don Juan DeMarco met die heerlijke Marlon Brando als oude psychiater en Johnny Depp als patiënt. Nou ja, patiënt…
Neem alleen al Depps’ verrukkelijke accent: hij spreekt ‘Mexico’ uit als
‘Me-icco’.
De film is helaas nergens meer te krijgen. Vandaar dat mijn jeugdvriendje zijn dierbare exemplaar gul per post te leen heeft gezonden.
Afijn, terwijl ik als vraagverslaafde dus een spel zit te verzinnen, hoor ik plots Depp in zijn rol van Don Juan zeggen:
‘Er zijn slechts vier vragen in het leven:
Wat is heilig? Waar is de geest van gemaakt? Waarvoor willen we leven? En waarvoor willen we sterven? En er is maar een antwoord: Liefde.’
Die zit. Daar gaat m’n ReliRad van Fortuin. Niks erg.
Ik laat m’n kaak en armen zakken en blijf de rest van de middag ademloos naar m’n lapschermpje staren.
Depp speelt de grootste minnaar aller tijden en spreekt Brando aan als Don Octavio.
Brando raakt op een fascinerende manier steeds meer in de ban van zijn cliënt, als hij nog zegt: ‘ Stel dat iemand tegen u zou zeggen dat we ons nu in een psychiatrische kliniek bevinden?’
Dan antwoordt Depp: ‘ Wilt u weten of ik begrijp dat dit een gesticht is? Ja, dat begrijp ik. Waarom zeg ik dan dat u Don Octavio bent en dat dit uw villa is? Omdat ik verder kijk dan het oog ziet. Natuurlijk zijn er mensen die mijn waarneming niet kunnen volgen.
Als ik zeg dat alle vrouwen duizelingwekkend mooi zijn, zullen zij dat ontkennen. Want de een heeft een te grote neus, de ander te brede heupen en een derde te kleine borsten. Maar ik zie die vrouwen zoals ze werkelijk zijn. Glorieus, stralend, spectaculair en perfect. Omdat ik me niet laat tegenhouden door mijn ogen. En vrouwen reageren daarop. Ze voelen dat ik de schoonheid zoek die alles doet verbleken en die diep in hen verborgen ligt. En dan kunnen ze hun verlangen niet langer negeren om die schoonheid te bevrijden en mij er mee te omsluiten.
Om op uw vraag terug te komen: Ik zie heel duidelijk dat dit gebouw uw villa is, uw thuis.
En u bent net zo’n groot minnaar als ik. Ook al bent u dat vergeten en hebt u uw accent verloren.’
Pfff, het is waarschijnlijk voor iedereen het beste dat in ons kibbutzslaaphok van toen alleen een draagbaar cassetterecordertje aanwezig was, waarop we naar de preken van onze dominee luisterden, en dat de dvdrecorder nog niet uitgevonden was….