Vier vragen
Terwijl ik zit te fantaseren over een spiritueel PimPamPet of een Rad van Fortuin met alleen maar vragen als ‘ Wat doet er werkelijk toe?’, ‘Waaruit ken je je ellende?’ , ‘Waartoe zijt gij op aarde?’ – o, wat zou ik een lol hebben als Radgastvrouwtje voor een volle zaal!!- stop ik verstrooid een dvd in de laptop.
Op de mat gevallen. Van mijn jeugdvriendje met wie ik ooit van onze wederzijdse ouders naar de kibbutz mocht. Deze vier mensen wisten blijkbaar dat we na maanden, kuis en onzwanger huiswaarts zouden keren. En aldus geschiedde. Inmiddels is dit mannelijk stuk van mijn jeugd al decennia gelukkig getrouwd en heeft hij een beeldschoon gezin voortgebracht.
Meneer is hedentendage betere filmliefhebber en raadt mij zijn lievelingsfilm aan: Don Juan DeMarco met die heerlijke Marlon Brando als oude psychiater en Johnny Depp als patiënt. Nou ja, patiënt…
Neem alleen al Depps’ verrukkelijke accent: hij spreekt ‘Mexico’ uit als
‘Me-icco’.
De film is helaas nergens meer te krijgen. Vandaar dat mijn jeugdvriendje zijn dierbare exemplaar gul per post te leen heeft gezonden.
Afijn, terwijl ik als vraagverslaafde dus een spel zit te verzinnen, hoor ik plots Depp in zijn rol van Don Juan zeggen:
‘Er zijn slechts vier vragen in het leven:
Wat is heilig? Waar is de geest van gemaakt? Waarvoor willen we leven? En waarvoor willen we sterven? En er is maar een antwoord: Liefde.’
Die zit. Daar gaat m’n ReliRad van Fortuin. Niks erg.
Ik laat m’n kaak en armen zakken en blijf de rest van de middag ademloos naar m’n lapschermpje staren.
Depp speelt de grootste minnaar aller tijden en spreekt Brando aan als Don Octavio.
Brando raakt op een fascinerende manier steeds meer in de ban van zijn cliënt, als hij nog zegt: ‘ Stel dat iemand tegen u zou zeggen dat we ons nu in een psychiatrische kliniek bevinden?’
Dan antwoordt Depp: ‘ Wilt u weten of ik begrijp dat dit een gesticht is? Ja, dat begrijp ik. Waarom zeg ik dan dat u Don Octavio bent en dat dit uw villa is? Omdat ik verder kijk dan het oog ziet. Natuurlijk zijn er mensen die mijn waarneming niet kunnen volgen.
Als ik zeg dat alle vrouwen duizelingwekkend mooi zijn, zullen zij dat ontkennen. Want de een heeft een te grote neus, de ander te brede heupen en een derde te kleine borsten. Maar ik zie die vrouwen zoals ze werkelijk zijn. Glorieus, stralend, spectaculair en perfect. Omdat ik me niet laat tegenhouden door mijn ogen. En vrouwen reageren daarop. Ze voelen dat ik de schoonheid zoek die alles doet verbleken en die diep in hen verborgen ligt. En dan kunnen ze hun verlangen niet langer negeren om die schoonheid te bevrijden en mij er mee te omsluiten.
Om op uw vraag terug te komen: Ik zie heel duidelijk dat dit gebouw uw villa is, uw thuis.
En u bent net zo’n groot minnaar als ik. Ook al bent u dat vergeten en hebt u uw accent verloren.’
Pfff, het is waarschijnlijk voor iedereen het beste dat in ons kibbutzslaaphok van toen alleen een draagbaar cassetterecordertje aanwezig was, waarop we naar de preken van onze dominee luisterden, en dat de dvdrecorder nog niet uitgevonden was….
4 reacties op
Hoi Annemiek,
Complimenten voor jou zijn!
Groet vanuit Middelburg,
Zit er nog leven in de vijgenboomstek?
Hartelijke groet,
Piet de Bruin
P.s,
wanneer je weer naar Middelburg komt van harte uitgenodigd voor ‘t lopen van het labyrint in park Toorenvliedt.
dag annemiek,
zou je eens een “Hoogeveen Zingt ” willen presenteren op een zondagavond in de Grote Kerk van hoogeveen ?
graag hoor ik van je en een fijna zondag verder
groet, willem
Dag Annemiek,
Ik val gewoon maar even met de deur in huis. Je bent een bijzonder mens en je maakt heel veel indruk op me. Zag je net weer op TV in de kist.
Jouw kijk op de dood inspireert mij net zo en dat komt hoogstwaarschijnlijk omdat wij in de maya kalender dezelfde signatuur hebben. De witte wereldoverbrugger
Dit is een bijzonder teken waarin alles draait om loslaten en de dood. Niet bang zijn daarvoor en de dood zien als nieuw leven. Het hoort bij het leven.
Ik kan er heel vrolijk van worden. Ik kan zelf uren, dagen nadenken, praten over de dingen van het leven, de dood, en hoe de godsdiensten ons daarin gevormd hebben.
Ik blijf genieten van jouw zijn, jouw programma’s en zou je graag life een keer willen ontmoeten.
Ga in ieder geval door met jouw mooie werk.
in liefde
Remmelt
Hoi Annemiek,
Ik schrijf je omdat ik merk dat we veel raakvlakken hebben. Net ‘Rachab’ uit en daar zaten zelfs hele (soms triviale) zinnen in die ook in mijn hoofd verstopt zaten. Omdat ik je een insprirerend persoon vind, zou ik graag met je in contact willen komen.
Hier is wat werk van mij (Hopelijk werken de links).
Hartelijke groet,
Jan
Intressante links:
http://www.oogtv.nl/youtube/?id=3097
http://www.youtube.com/watch?v=sFisfjKmEac
En een voorbeeld van een column:
Geklets (423)
Ik moet een jaar of acht geweest zijn toen ik in de supermarkt (De A&O) smarties onder mijn jas stopte en zonder te betalen naar buiten liep. Mijn missie was geslaagd. Hoe kon het ook anders. Ik was een door God gegeven engel. Een heel lief cherubijntje met witte haartjes en blauwe ogen. Ik die zonder zonden was, merkte al ras dat de laatste meters naar huis zwaarder voelden. Deze smarties bleken wel te smelten in mijn hand en in de keuken had ik geen trek meer in mijn gekleurde snoepjes.
’s Avonds kwam de bedrijfsleider, meneer Jager van de A&O op bezoek en vertelde mijn vader dat ik niet betaald had voor de buis met snoep die ik op mijn kamer had verstopt. Mijn vader riep toen niet dat dit geklets was, maar bood zijn verontschuldigingen aan voor mijn daad die hij niet had gepleegd. Zijn zoon leek wel op een engel maar was het niet. Ik werd erbij geroepen. Was opgelucht dat mijn zonde was ontdekt. Het speet me. En meneer Jager lachte weer. Bij het afscheid stond ik naast mijn vader en voelde zijn hand op mijn hoofd. Die avond viel ik zorgeloos in slaap.
Afgelopen zondag keek in naar de televisie.
Het Urbi et orbi werd uitgesproken door de paus vanaf het balkon van de Sint-Pietersbasiliek in Rome. Heb het later nog opgezocht. Paus komt van het Latijn en betekend papa (vader). Hij is de plaatbekleder van Jezus. In zijn toespraak bedankte hij natuurlijk weer voor “die bloemen” en predikte vrede en rechtvaardigheid en vroeg God zich over de mensheid te ontfermen, maar repte met geen woord over het seksueel misbruik van kinderen binnen zijn kerk.
Wel sprak er nog een bloedrood geklede kardinaal zonder schaamrood op de kaken. Hij bedankte de paus (zijn vader) dat alle katholieken niets geloven van alle geklets rondom het pedofilieschandaal binnen de katholieke kerk. “Zijn Vader” zweeg. Mijn bek viel open. Ik moest ineens denken aan al die jonge levens, gebroken in de knop. Een benepen sorry was er in die bloemenzee niet te ontwaren.
Daar stond die overdresste oude man hoog verheven boven het volk.
Wat is er toch fout gegaan die afgelopen 2000 jaar?
Zijn voorganger was ook hoog verheven, maar daar houd de vergelijking op. Hij hing daar in een lendendoek, geen mijter maar een kroon van doornen.
Ik kijk naar hem op. Ook hij wil nu wat gaan zeggen. Geen mooie afgeronde zinnen. Hij stamelt nauwelijks hoorbaar ‘Vader vergeef het hun, want ze weten niet wat ze doen’.