Vliegen
Wat als je niet op succes vertrouwt, maar op de werkelijkheid? Het is waarschijnlijk een vraag van niks, maar hij waait naar binnen bij het zien van die jonge, onbekommerde Michael J. Met dat elastieken lijfje en dat nog intens gelukkige gezicht. Pfff, wat een talent.Terwijl ik hem zie springen en dansen, vertellen mensen die met hem werkten dat hij improviseerde waar je bij stond. Intussen hoor ik die snik en zie zijn woeste gebaren. Een oermens die zichtbaar verbijsterd is over de kracht van zijn eigen vleugels op zijn vlucht. Wat het resultaat van zijn dansen en zingen ook mocht zijn, het leek nooit een doel op zichzelf. Het ging om de vreugde van zijn vlucht zelf. Wat is het telkens weer intens ontroerend en inspirerend om dat authentieke te mogen aanschouwen. Ik denk aan de 28-jarige Chinese pianist Lang Lang die een paar weken geleden met Michaelvuur het Concertgebouw afbrak. Met dezelfde overmoed, lol, maar ook met die bijna wanhopig overvloedige levenskracht als Jackson in zijn ongebroken jaren. Nog opstijgend naar ook voor hem ongekende hoogten. Maar zou succes uiteindelijk een eindpunt zijn? Wie of wat breekt ten langen leste die schitterende vleugels op zo’n vlucht? Ach…wat doet het antwoord er toe? Wat miljoenen mensen raakt is dat deze menselijke kanonnen ons aanzetten om ons eigen volle potentieel te gaan gebruiken. Het uitzinnige publiek herkent dat zelfs op grote afstand. Hoe immens zo’n zaal of hal ook is. En wat de afloop van zo’n mensenvlucht ook zijn zal.
