Vlooien
De priester woont op 1-hoog hartje Amsterdam. Bij de bel geloof je het niet, maar als je z’n trap bent opgestommeld, valt niet meer te ontkennen dat hij in het bezit is van een huurpaleis van marmer waarin zich 15.000 boeken bevinden.
Hij woont dus in een bibliotheek.
Alleen bij het raam bevindt zich een piepklein tafeltje waaraan twee stoelen staan. Twee glazen en een schaal met roodblote aardbeien glimlachen me toe.
De priester zegt dat we op elkaar lijken. Ik weet nog van niks. En hij beweert natuurlijk ook maar wat, want we kennen elkaar nauwelijks.
Toch licht hij het graag toe. Wij beiden zijn zinnelijk, voor het oog van de wereld gretig, en toch verlangt ons hart zo zacht naar God.
Ja, als je zo gaat beginnen, dan moet je het zelf maar weten.
Als jij zo zinnelijk bent, hoe hou je dat celibaat dan vol?, vraag ik hem brutalerig.
Zijn antwoord is ontwapenend direct. Hij is trouw. Als in een lang huwelijk. En hij is nu al zo lang celibatair, dat het steeds makkelijker wordt.
Ben je eenmaal gestopt met roken, dan moet je natuurlijk niet meer die ene sigaret nemen.
Zo eenvoudig is het.
Pffff, dat herken ik.
Ja, we lijken op elkaar.
Sommige dingen kun je voortaan beter laten.
Maar wat nu met de zaken die je nog nooit gedaan hebt?
Door een andere katholiek heb ik me een paar dagen geleden laten verleiden tot een kermisgokje.
Voor het eerst van mijn leven, zegt het protestantse tutje er meteen achteraan.
‘Ik deed niks!!’, was mijn jeugdmantra, waarop mijn vader steevast dieppsychologsich antwoordde:
‘Dat is het juist. Deed je maar eens wat.’
Ik heb mijn vader nu alsnog gehoorzaamd op de kermis in Ieper.
Door een gokje te wagen.
De katholiek aldaar heeft me in een minuut of wat totaal van de wereld gemaakt.
Waaaaaaaaah, hebzucht, verkokerd en verlekkerd kijken, ik veranderde onmiddellijk in zo’n soort monster.
Niets menselijks is ons vreemd.
En ik heb een roze varkentje gewonnen.
Waarop ik sprekend lijk, volgens deze katholiek.
Wat lijk ik toch op velen, volgens katholieken.
Thuisgekomen blijkt Kat Kokje een vlooienplaag te hebben.
Het lijkt m’n C.V. wel.
Want hoewel ik braaf en ijverig –mijn vader in gedachten- deze ramp probeer te bezweren, realiseer ik me dat ik net ben als duizend vlooien.
Wild, springerig, hebberig.
Ik ben al deze beestjes in een andere gedaante.
Ze hebben het op muziek gezet, dus het zal wel vaker voorkomen:
1 reactie op
Wéér zo’n schrijfsel waarmee je me helemaal gèk maakt. Er is in jouw verhaaltjes wel èrg veel te herkennen . . ik ruik er soms zelfs geuren bij.
Mijn eveneens mooie, boeiende, ondeugende lief is 18 jaar terug overleden, gewoon door dat foutje bij een nabestraling waardoor ze een 10-voudige dosis kreeg – en dat dus 26 keer vanwege de computerinstelling. Ze werd daardoor niet ouder dan 46. Maar ze heeft wèl dubbel geleefd, gelukkig.
De kinderen hebben allang hun eigen gezinnen en lopen door hun creativiteit en stug doorgaan inmiddels aardig binnen. Ze willen niets liever – nou ja – dan dat hun vader óók weer eens binnenloopt, maar dan wèl bij een dame die ons aller goedkeuring kan wegdragen.
Gefeliciteerd dus, Annemiek: Je hebt de verkiezing gewonnen !!
Wat jammer dus, dat je al vastzit in een relatie . .
Gewoon vriendjes worden lijkt me ook geen optie, veel te gevaarlijk.
Maar misschien komen we elkaar ergens tegen, als dat zo bedoeld is.
Rest mij, jou veel geluk, onrust en liefde toe te wensen,
Jantim