Volwassen wantrouwen

Ze woont in België, een half uur onder Maastricht. 
Een pokke-end. Haar enorme rode kater is gelukkig heel erg lief voor me.

Zij ook. Ze is een Iranese met een Vlaams accent en ze moet geïnterviewd worden.
Ze filosofeert met getraumatiseerde kinderen uit Irak en Siërra Leonne. Sommige kinderen zijn van slachtoffer dader geworden in bijvoorbeeld de vorm van kindsoldaat. In feite zijn daders nog deerniswekkender dan slachtoffers, maar dat is een heel verhaal.
Van rechtstreekse vragen als: ‘Hoe was het om je stervende vader vast te houden?’, klappen kinderen dicht.
Veel beter is het met ze te filosoferen:
’Wat is oorlog? Ah, ruzie tussen twee landen. Kan oorlog dichterbij komen? Oh, jouw ouders hebben vaak ruzie. Kan oorlog nog dichterbij komen? O, jij hebt het in je hoofd…’
Het is de Socratische vroedvrouwbehandeling. Niets voeg je toe, je schept alleen maar gelegenheid om dat wat een kind al in zich heeft, geboren te laten worden.
Is al zo oud als de moeder van Socrates zelf die echt vroedvrouw was.
Toch wil dat oeroude inzicht maar niet tot ons doordringen.
Nog steeds behandelen we kinderen in het onderwijs als lege bankrekeningen waarop we ongebreideld onze bepotelde tegoeden denken te moeten storten.
We hebben ons bekwaamd in volwassen wantrouwen ten aanzien van onze verse spruiten.
Zodra het vredig stil wordt in de kinderkamer naast ons, gaan we ‘Niet doen!’ roepen.
Met ons dichtgekitte leersysteem denken we kinderen op te voeden tot volwaardige wezens en zien over het hoofd dat juist hun lieflijke lummelen een enorm potentieel in het kinderhart aanboort en niet direct tot drugsgebruik hoeft te leiden.
En als overbezette opvoeders zien we briljante kinderuitingen misschien te makkelijk aan voor ongewenst gedrag.
Ik kus de kolossale Iranese Vlaamse kater goodbye en rijd terug naar Mokum.
Alle tijd om in m’n herinnering een film boven te halen over een heel bijzonder kindje.
Ineens weet ik het weer!:
Yi Yi, gemaakt in 2000 door ene Edward Yang.
Gaat over een piepklein jongetje dat hele slimme vragen stelt aan zijn overspannen vader, die dat ventje vooral ziet als een probleemkind.
Zo’n jongetje dat te onbeleefd lang naar ongelukkig kijkende mensen staart. Dat op het verkeerde moment aan je vraagt: ‘Ik kan niet kijken naar wat jij ziet. Hoe weet ik dan de hele waarheid?’
En dat je dan als overspannen vader terugsnauwt:’ Daarom hebben we camera’s.’
Dan vraagt je jongetje: ‘Kunnen we alleen de halve waarheid kennen? Ik zie alleen wat voor me is, niet wat achter me is.’
Als je die zesjarige dan korzelig op bed hebt gelegd en je met je volwassen wantrouwen nog even door z’n spulletjes snuffelt, zie je dat je jongetje allemaal achterhoofden heeft gefotografeerd. En dan?
Dan komen we erachter dat ons volwassen wantrouwen al veel te lang heeft huisgehouden.
Pffff.
Maar misschien wil het jongetje ons wel vergeven.
Nu kan het jongetje namelijk nog alles.
Wees dan een man en profiteer er van.
Zolang het nog kan.