Vooravond

We lijken het echt te gaan beleven. De installatie van Obama. Met alle bijeffecten van dien. Zo is er een rijkaard die alvast alle hotelkamers en catering rond de plek des heils heeft afgehuurd. Voor minder bedeelden die volgens hem als stemmers net zoveel recht op de eerste rang hebben als de sjieken en belangrijken. Arme mensen kunnen aanstaande dinsdag dus met hun neuzen bovenop de doop van hun nieuwe president zitten.
Er wordt voorspeld dat Obama het zwaar gaat krijgen met twee oorlogen en een falende economie.
Maar er wordt ook aangezegd dat de Dalai Lama in juni naar Nederland komt.
Het zijn merkwaardige tijden.
Naast mij knerpt een fiets tot stilstand. Hé, nee. Het is dat wonderlijke wezen dat ik al sinds jaar en dag door Amsterdam zie fietsen. Een buitengewoon mooie, stoere man. Een viking gelijk. Zijn enorme haardos gekooid in een staart. Zijn ogen van het kaliber dat je je tong moet afbijten om je begroetingszin niet tot klinken te brengen:
’Wanneer zal ik je aan m’n ouders voorstellen?’
Maar als je je voor die tijd hebt losgemaakt van die mooie blik, dan raak je in de war. Dan dwalen je ogen naar beneden: Deze hele stoere man heeft een rokje en een maillot en dameslaarzen aan. Ik besluit nu eens en voor altijd en ter plekke dat ik hem nooit ga vragen waarom.
Want waarom niet?
En waarom zou de Dalai Lama, naar wie ik zo innig verlang en over wiens gezondheid en de consequenties daarvan ik me zo’n zorgen maak, niet komen?
En hoezo zou Obama niet uitleven waar zovelen naar hunkeren? De wonderen, de zonderlingen en de onbesuisden…er is nog, weer plek voor. Vanavond vier ik eindelijk oudejaarsavond. Vooravond. Met bubbels in m’n hart.