Voorjaarsreces

Waarschijnlijk heet er iemand Oudsen Troost en presenteert hij een of andere simulator. Maar door de vormgeving achterop dit kermisvehikel in het Westerpark, is het net alsof hier voor een troost-simulator wordt geadverteerd.
Dat je doet alsof je troost. Best een hele diepzinnige advertentie.
Heel veel genotsmiddelen willen de indruk wekken dat ze troosten.
Het zou wel een lief eerlijk woord zijn op de verpakking van sigaretten, drank, sociale media, porno, relatiesites en wat niet al. Troost-simulator. Niks mis mee. Als het maar vermeld wordt.
Ook bij drukke werkplekken en belangrijke bijeenkomsten zou het woord niet misstaan.
Gelukkig hoef ik een tijdje geen bordje te zijn die naar de echte Troost verwijst. Omdat ik de weg kwijt ben, heb ik van Hogerhand even vrijaf gekregen.
Voor de zielen die gedijen bij een echte don’t-know-mind, is het momenteel bij mij echt heel fijn toeven.
Van troost-simulators zie ik echt ff bepaald de lol niet.
Maar de rijpe concertvriend sleurt me mee naar de opera. Billy Budd van Benjamin Britten.
Er gaat een wereld open waar niets simulerends aan is.
Het plot, de muziek, de zangers, het decor, de regie, het orkest, het licht: zulk eerlijk vakwerk heeft zelden zo de handen ineen geslagen.
Troost blijkt nu niet in een klein hoekje, maar in een enorme overdaad aan talent te zitten.
En dat mag ook weleens ervaren worden:
Ons is veel gegeven.
Dus zal ons waarschijnlijk ook wel veel gevraagd worden.
Misschien is de vakantie voorbij.