Vreugde
Wat een verrassing hem na al die jaren weer te zien! En wat een leuke trefplek om een inmiddels zevenenzeventig jarige te omhelzen. We zijn in de poptempel Paradiso. Zijn zoon opent het Winterreise-festival. En hoe!
Deze internationaal gevierde muzikant zet zijn tenorsax aan zijn beeldschone lippen –hij lijkt op z’n vader- en laat Schuberts intieme liederen huilen en hijgen. Zacht en breekbaar. Er staan kaarsen om hem heen. Wij zijn allen ademloos. Een stille poptempel. De wonderen zijn het jaar nog niet uit. Gelukkig maar.
Ja, ik ben al dagen op zoek naar een wijze grijze oudejaarsgeest voor een tikje inspiratie. Voor antwoord op de vraag waarom dit volle jaar zo leegjes wegsijpelt.
En hier is ie dan. Niet grijs, maar zo kaal als een biljartbal. Altijd geweest. Hij was de beste geluidsman aller tijden. En de meest vreugdevolle. Hoe hij klassieke muziek kon vastleggen, het was een alom erkend wonder. Zijn Concertgebouwopnamen zijn legendarisch. En niemand heeft ooit zijn geheim ontfutseld.
En nu verklaart hij zomaar mijn lege gevoel. In de pauze van Paradiso, de voormalig gereformeerde kerk.
Ik vertel hem dat ik vaak zo koud blijf onder alle religieuze theorieën die ik bestuderen moet. Dat schriftgeleerden op kansels mij vaak onverschillig laten. Dat ik dan angst bespeur. En geen inspiratie: ‘Je lijkt wel een trekkenwand’ zegt hij.
‘Een wat?’
‘Dat is de nieuwe nachtmerrie van alle theaters. Is veel om te doen. Tegenwoordig is de automatische trekkenwand verplicht. Daar veilig mee kunnen werken, vereist een opleiding. En die is duur, want veel te uitgebreid. De bedieningsmannen hoeven tenslotte alleen maar te weten hoe het ding werkt. Niet welke koppelkrachten er dan precies vrijkomen. Maar dat wordt slecht begrepen.
Ook jij kijkt teveel onder de motorkap, terwijl je volgens mij gewoon lekker wilt scheuren. Je kon zo allemachtig mooi spelen vroeger. En niet omdat je zo goed was in muziekleer, als ik me wel herinner…’
Hij kijkt liefdevol naar zijn zoon die er bij is komen staan.
‘Dacht je nu echt dat hij weet wat hij in z’n handen heeft?’
De zoon kijkt beduusd naar zijn gebutste tenorsax waar hij zo goddelijk op blazen kan.
‘En wat dacht je van mij? Geluidstechnicus…haha! Ik weet niks van techniek. Echt he-le-maal niks!’ Hij schaterlacht.
‘Nou, daar zullen ze van opkijken!’ stotter ik. ‘Wat is dan je geheim geweest?’
‘Muzikaliteit! Met de muziek mee! Go girl…ik wens je een nieuw jaar met veel vreugde op je vlucht!’
