Waer bestu bleven?

Omwille van de wedstrijd Nederland Vertaalt die een dezer dagen plaatsvond, had men onder andere de categorie Straattaal bedacht. Waarom ook niet? Ook de Bijbel is al in straattaal verschenen en die verkoopt als een….een…nou ja, vul maar een straatterm in.
Ook good old lievelingsdichter Kloos moest eraan geloven. Van zijn regels:

Ik ween om bloemen in de knop gebroken
En vóór den uchtend van haar bloei vergaan,
Ik ween om liefde die niet is ontloken,
En om mijn harte dat niet werd verstaan.

is dit gemaakt:

Ik jank om bloeme met die klote knoppe
Die goud belove, en never opegaan,
Ik jank nou mijn habibi al wil stoppe,
En mijn dus in die fokking kou laat staan.

Best leuk. Zeg nou zelf. Je zou er bijkans bij gaan wenen en dat was precies de bedoeling van Kloos. Missie geslaagd dus.
Ik vind alles best. Zolang mijn rijpe concertvriend nog maar wel ‘in dier voege’ mag blijven zeggen.
Zolang Antoine Bodar kan blijven bivakkeren in zijn troostende taal op de Radio 4-zondagochtend in z’n programma Echo van Eeuwigheid.
Zolang mijn uitgever zinnen als ‘het is mij wonderlijk te moede’ niet rood aanvinkt, vanwege mijn te ouderwetse en onbegrijpelijk geworden woordenschat.
Pff, waar blijf ik anders met mijn opvoeding?
Bij ons thuis was de Tale Kanaäns aan de orde van de dag.
‘Is uw komst met vrede?’ zou ik nu zeker moeten veranderen in: ‘Waarom trek je zo’n rotkop?’
En het bedremmelde antwoord: ‘Uw knecht is her noch derwaarts geweest’, wordt dan ongetwijfeld: ‘Bemoei je met je eigen zakie.’
Laat er ruimte voor straattaal zijn.
Maar ook ruimte voor de ruimte van de 13e eeuwse mystica Hadewijch:

‘Alle dinghe
Sijn mi te inghe;
Ic ben so wijt!’

Als we niet uitkijken, moeten we ons collectief gaan afvragen waar Egidius gebleven is: