Wat is erger?

‘Dat een wraakactie voor zoveel vreugde zorgt, is een volstrekt menselijke reactie,’ vindt een psychologische deskundige tijdens het nieuws over de moord op Osama.
‘Bij dieren gaat dat anders’, zegt een dierenkenner in hetzelfde zesuurjournaal.
Dieren kennen heel even ruzie en dan is het weer goed.
Maar dan horen we plots dat het prettige mensengevoel nadat de wraak genomen is, ook maar van heel korte duur is. En juist dat feitje kan ons collectieve geheugen maar heel eventjes vasthouden. Want men triomfeert wereldwijd steeds op dezelfde manier. Overwinningsvlaggen en gezichten lijken overal op de aarde sprekend op elkaar. En die vreugde verdampt weer gauw in wrok en wraak.
Dus onze uitgelaten vreugde over het leed van de ander blijkt maar van korte duur en daar weten we collectief maar geen lering uit te trekken. Terwijl onze moeders al zo vaak zeiden (tenminste, bij mij begon het op m’n tweede, voor zover ik me kan herinneren) : ‘Dat draait op huilen uit.’
En toen ik zes was, moest ik ook Psalm 103: 8 kunnen opzeggen:

‘Gelijk het gras is ons kortstondig leven,
Gelijk een bloem, die op het veld verheven,
Wel sierlijk pronkt, maar krachtloos is en teer;
Wanneer de wind zich over ‘t land laat horen,
Dan knakt haar steel, haar schoonheid gaat verloren;
Men kent en vindt haar standplaats zelfs niet meer.’

Misschien slaat deze oude tekst op ons bewustzijn.
Hoe kortstondig krachtloos dat is.
Maar wellicht duidt het ook gewoon op de mensheid hier op aarde.
Soms vind ik dat wel eens een beetje een troostrijk gedachtengoed.
Dat de aarde ooit eens van ons af is en zich daarna helemaal niksepiks meer van ons kan herinneren.
Op bepaalde stukken van deez’ kloot is dat al het geval, zo laat onderstaand filmpje zien.
Dachten we dat we het totaal verkloot hadden, blijken wij er helemaal niet toe te doen.
Wel een mooie vraag:
Wat is erger?
Dat we eeuwig schuldig of meteen vergeten zijn?