Ontvrienden mag dan het woord van 2009 zijn, Guido Gezelle gebruikte het al in 1897:

Miseremini!

‘k Ben teenenmale ontvriend
ontvrijdomd en ontvroolijkt;
al ’t gene ik hadde, ’t is
verijdeld en veroolijkt;
ontstorven is het mij,
ontstolen en ontweerd!
Alleene Gij mij blijft,
en zijt mij alles weerd,
die alles geven kunt;
en, ware ik Job, gezeten
op zijnen messing, die
mij nooit en zult vergeten.

Als je hedentendage zo’n schrijfsel zou inleveren bij willekeurig welke uitgever, je zou het terugkrijgen met de opmerking dat er teveel niet bestaande woorden in staan. Dat kon Gezelle lekker niks bommen. Als je maar lang genoeg wacht, raakt alles vanzelf wel in de mode. Wij zijn ons tenslotte nu gaan ontvrienden.
Bovendien zullen sommige ouderwetse zaken er gelukkig tot aan het eind der tijden zijn. Neem nu Miseremini! Heb medelijden!
Mededogen. Er is zelfs voortschrijdend inzicht over, kijk maar naar het boek Een tijd voor empathie van de primatoloog Frans de Waal die aantoont dat niet alleen mensen invoelend vermogen hebben. Ook dieren blijken daar gul over te beschikken.
Dat komt mooi uit. Laten we daar nu gebruik van maken. Ontsteek de kaarsen.
In Haiti is het zoeken naar overlevenden gestaakt. Onder puin liggen mensen en dieren te sterven van honger en dorst. Alleen. Denk je eens in. Je kunt geen kant op. Niemand die je hoort. Het enige wat nog mogelijk is, is wachten op de dood.
Denk, voel je eens in…
Ik luister naar een eeuwenoud refrein van de westerse componist Allegri.
En laaf mij wederom aan het oeroude gebed van een oosterse bodhisattva, een mededogende:

Zolang er ruimte is
en voelende wezens voortleven,
moge ook ik blijven bestaan
om de ellende van de wereld te verdrijven.