Werelden
Op weg gaan heeft opnieuw als consequentie onder ogen te zien dat de wereld groter is dan ik van horenzeggen wist.
Zo kijkt Maarten t Hart graag naar de Tour op tv. Weliswaar haat hij sport, maar hij verafschuwt reizen ook. Uit twee weerzinnen kiezend, visualiseert hij vanaf zijn sofa de fietsers weg en geniet van de natuur.
Terwijl ik nu aan het lijfke ondervind dat het echt waait in Zuid Frankrijk (en niet alleen op televisie), ook al blijft het heet. De wereld is werelds.
Misschien zijn het er wel veel meer dan een. Of wellicht val je , je huis verlatend, wel tussen twee werelden door naar niemandsland. Zou dat die beroemde woestijnervaring zijn? Dat je alle bekende houvasten verliest? Heet is het al wel.
Zonder klagerig te willen worden -van mijn vader heb ik de mantra Tel uw zegeningen in het hart geplant gekregen, inclusief zijn kleine, gefluisterd toegevoegde lettertjes Die zijn niet te tellen- moet ik toch toegeven dat het soms eenzaam is, als christen tussen boeddhisten.
Mijn wortelgenoten voelen niet zelden weerstand tegen zoveel exotisme, terwijl de boeddhistische hollandse vrienden vaak weinig belangstelling aan de dag leggen voor hun roots.
Jammer, want zo ontgaat het je dat de lama Sogyal Rinpoche veelvuldig uit de gnostische evangelieën citeert, en nog wel uit zijn hoofd. Wat aangeeft dat hij ook hedendaagse christelijke ontwikkelingen op de voet volgt en in zijn hart bewaart.
Maar niet getreurd, want mijn oren vinden het heerlijk.
Tijdens deze retraite zullen meerdere vooraanstaande oosterlingen ons met bezoek en les vereren. Vandaar het verzoek om steeds mooi gekleed te gaan. Bovendien zijn sommige van deze leraren monnik, dus uit respect worden wij vrouwen geacht ons liefdevol te bedekken.
Een hilarisch andere wereld dan tijdens mijn nachtverblijf. Ik bevind me met het kleine tentje namelijk op een nudistenterrein. Niet vanwege het bloot, want dat heb ik bepaald niet in de wortels zitten, maar omdat het zo stil en ruim is.
Ik bewoon bijkans een heel bos in het eentje. Slechts het douchen maakt wat ongemakkelijk. Ook hier zijn regels en afspraken. En in dit geval hebben die weinig om het lijf.
Maar verder verdwijn en kom ik met kleren en een auto om me heen. En dan spied ik rond naar de Adams en Evas, die meestal al op leeftijd zijn.
Men zegt altijd dat er maar twee soorten zijn, maar nu blijkt mijn schepping toch over drie types te beschikken: mannen, vrouwen van de reklame en blootfotos, en echte vrouwen.
Bovendien betrap ik me erop dat ik meer de oudere vrouwen bestudeer dan de mannen. Oudere mannenlijven ken ik al. Mooi mooi, ook dat valt me weer op.
Maar die lichamen van Eva die hun voorzegde sporen verdiend hebben, hoe ontroerend is dat…
Het is een zomer vol hoppen en shoppen tussen werelden die elkaars weerga niet kennen. Althans, zo lijkt het misschien. Maar het tegendeel is het geval.
Want de weg is open en flexibel en leidt uiteindelijk (terug) naar vaste grond onder verzadigde voeten. Ik ruik de stal al…
