Witte donderdag
Vandaag is het vliegen geblazen. Op naar Patmos, alwaar veel geklauterd en geklommen gaat worden. Het eiland van Johannes. Wat zal zich openbaren?
Toevallig valt dit jaar het grieks orthodoxe pasen samen met dat van ons. Voor de grieken is hun pasen het grootste feest van het jaar. Inspirerende gedachte. Behalve blaren en kapotte knieen is er niets meer dat mij af kan lijden..uh…leiden van de nacht waarin het waken er zo op aan komt. Vrijdag, in Gethsemane. Als Jezus aan zijn vrienden vraagt of ze een uur met hem waken kunnen.
Op het ritme van mijn stoere schoenen zal ik reciteren:
“Zorg dat ik niet te snel inslaap.
Of als ik te snel inslaap,
kom me dan wekken.
Elk uur van de nacht
mag je komen.
Kom fluitend de weg op.
Stamp op de veranda.
Bons op de deur.
Zorg dat ik mijn bed uitkom
en jou binnenlaat en een lamp aansteek.
Zeg tegen me dat het noorderlicht te zien is,
en zorg dat ik kijk.
Of zeg me dat de wolken
iets aan het doen zijn met de maan
wat ze nooit eerder deden; laat het me zien.
Kijk of ik kijk.
Praat net zolang tegen me
totdat ik half zo klaarwakker ben als jij
en me begin aan te kleden, me afvragend
waarom ik uberhaupt naar bed ging.
Zeg me dat wandelen fantastisch is.
Zeg het niet alleen, overtuig me ervan.
Je weet, ik ben niet al te moeilijk te overtuigen.”
(Robert Francis: Opdracht.
Uit: Verlicht mijn nacht, blz 65)
