Witte zwanen, zwarte zwanen

Elke dag sla ik een bladzij om van het lijvige boek dat op mijn vleugeltje ligt.
De spreuk van vandaag is:
“Alles komt voort uit liefde.
Een geslaagd beroepsleven geeft je het gevoel dat het leven van je houdt, dat chefs, directeuren en collega’s je vijanden niet zijn.
Heb lief, heb lief en zet de eerste stap.”
Mooie boel.
Wat moet je met lieden om je heen die ineens zo knorrig doen om redenen die je niet weet te achterhalen? En wat aan te vangen met die taakjes die eigenlijk veel te veel tijd kosten en waar nooit iemand iets aardigs over zegt?
Skippen, dumpen, dissen, het is genoeg geweest, geen zin meer in?
Of geef je alles het voordeel van de twijfel, blijf je trouw, ook als het even moeilijk is?
Wie het weet mag het zeggen.
Momenteel danst het Nationaal Ballet het Zwanenmeer van Tsjaikovski.
Wat heeft dat er nou mee te maken? Alles.
Als je goed oplet is er overal toevlucht.
Onwaarschijnlijk virtuoze dansers beelden het hartverscheurende drama uit van het vervloekte meisje dat als zwaan in een meer van de tranen van haar ouders moet zwemmen.
Ook de zwarte zwaan die abusievelijk wordt aangezien voor dat onfortuinlijke meisje krijgt al dansend gestalte. Met alle desastreuze gevolgen van dien.
Wat nu als we ook de zwarte zwaan in onszelf toelaten?
Zou dat onze kijk op mensen en gebeurtenissen veranderen?
Of wordt het tijd dat we eindelijk die witte schoonheid durven aanvaarden?
Ik wist niet dat ballet zo tot reflectie stemmen zou.
En tot zo’n ontroering.