Zegeningen

Het Fonds voor het Catharijneconvent in Utecht wordt vandaag opgericht.
Moet wel, want ook dit zo ontroerende museum waar ons christelijke culturele erfgoed is opgeslagen, wordt bedreigd door bezuiniging. Vandaar dat een fonds misschien uitkomst biedt.
Weet je veel, misschien willen moderne rijke mensen zich weer ontpoppen als de mecenassen van vroeger.
Dit museum heeft momenteel nogal een taak:
Alle protestantse en katholieke kerken die hun deuren sluiten, deponeren hun kunstschatten hopelijk hier in deze kunsttempel. Opdat wij nooit vergeten.
Pfff, zelden heb ik een menselijker, ontroerender museum gezien.
Ik mag vandaag de vragensteller zijn aan kunstminnaars en bijbelliefhebbers.
Een hulpbisschop heeft als lievelingsvoorwerp de rijkversierde codex,
het evangeliarium van St. Lebuinus uitgekozen. Een Karolingisch handschrift uit 835, vervaardigd in Noord-Frankrijk.
De band stamt uit de 12e eeuw en bestaat uit twee panelen van eikenhout die gedeeltelijk met leer zijn bekleed.
De voorzijde is versierd met zilver en halfedelstenen.
De vraag is of de figuur in het midden Jezus verbeeldt, of de god van de drank, Bacchus. Vanwege de druifjes.
Maar Jezus is de ware wijnstok en veranderde water in wijn.
Affijn, na wat geharrewar over deze kwestie, constateer ik op onuitroeibaar protestantse wijze dat het boek, en dus de inhoud ondertussen wel mooi dichtblijft.
En dat al eeuwenlang. En nu achter glas.
Om die opmerking wordt een beetje gelachen en dat was ook de bedoeling.
Maar als het rijke publiek naar de drankjes schuifelt, wenkt een man met handschoenen mij.
Hij staat op het punt om dit eeuwenoude, kostbaar verpakte evangelie weer achter glas te verschansen.
En zegt dat ik, en niemand anders ook niet, nooit meer de kans krijg om dit boek van binnen te zien.
Hij slaat het kunststuk even voor me open.
Het met de hand geschreven evangelie uit 835.

De wonderen willen de wereld maar niet uit.
Met open mond kom ik thuis.
Maar mijn buurman kijkt al net als ik.
Hij heeft iets lastigs uit te dobberen.
En in een droom werd hem verteld dat die dobber een zegen in vermomming is.
Hij vraagt of ik even mee wil lopen naar zijn achtertuin.
Want een rozenstronk heeft een krans van achttien rozen voor hem uitgevouwen.
Als een kroon, een zegen van boven.
Als je er niet bij staat, geloof je het niet.
De rozen lijken ook een hart te vormen.
Maar waar doet het nog meer aan denken?

We zoeken het maar even digitaal op.
De onwaarschijnlijke rozenkrans blijkt op een ‘ankh’ te lijken:
Een kruis met een ‘hangsel’. Een teken van de ‘goddelijke vonk’ en van ‘levensadem’.
Doorgaans is mijn buurman nogal nuchter.
Maar nu voelt hij zich gezegend.
En ik snap ineens dat kunstschatten niet allemaal in het museum liggen, maar ook in een klein hoekje.
Bij de buurman.
De straatprijs van de postcodedinges verbleekt hier waar je bij staat, dus die hoeven we niet meer.