Zelfonderzoek
‘Ik ken de verhoudingen niet, maar ik heb altijd het gevoel dat je voor elk uur dat je met iemand doorbrengt een aantal uren eenzaamheid nodig hebt’, zo schijnt de meesterpianist Glenn Gould gezegd te hebben.
Ik geloof dat dat waar is, want wie zijn tijd slechts dichtkit met gezelschap, komt niet meer toe aan zelfonderzoek. Ik bedoel geen navelstaarderette, maar een regelmatige nuchtere blik op je aangeslibde aannames en veronderstellingen. Zo heeft iedereen zijn eigen specifieke valkuilen. De ene mens lijdt aan te hooggespannen verwachtingen die hem voortdurend teleurgesteld door het leven laten gaan. Een ander gaat gebukt onder hardnekkige vooroordelen die hem blind maken voor de wonderlijke werkelijkheid.
Zelf ben ik altijd bevreesd voor onderschatting. Dat ik over het hoofd zie dat de wereld om me heen veel meer weet en ziet dan ik durf te erkennen.
Dat de twee piepkleine buurtjes waarop ik regelmatig pas al lang in de gaten hebben wanneer ik de kantjes eraf loop met slordige luiers en halfwarme flesjes.
Of neem nu mijn kat. Kokje zelve. Als iemand mij door en door zou kunnen kennen is hij het wel. Het argument dat het gelukkig maar een kat betreft heb ik voorgoed laten vallen. Dat komt door onderstaand filmpje.
Ik zal nooit meer onderschatten. Ik kijk wel link uit. Een paar uur eenzaamheid vanmiddag zal wonderen doen.‘Ik ken de verhoudingen niet, maar ik heb altijd het gevoel dat je voor elk uur dat je met iemand doorbrengt een aantal uren eenzaamheid nodig hebt’, zo schijnt de meesterpianist Glenn Gould gezegd te hebben.
Ik geloof dat dat waar is, want wie zijn tijd slechts dichtkit met gezelschap, komt niet meer toe aan zelfonderzoek. Ik bedoel geen navelstaarderette, maar een regelmatige nuchtere blik op je aangeslibde aannames en veronderstellingen. Zo heeft iedereen zijn eigen specifieke valkuilen. De ene mens lijdt aan te hooggespannen verwachtingen die hem voortdurend teleurgesteld door het leven laten gaan. Een ander gaat gebukt onder hardnekkige vooroordelen die hem blind maken voor de wonderlijke werkelijkheid.
Zelf ben ik altijd bevreesd voor onderschatting. Dat ik over het hoofd zie dat de wereld om me heen veel meer weet en ziet dan ik durf te erkennen.
Dat de twee piepkleine buurtjes waarop ik regelmatig pas al lang in de gaten hebben wanneer ik de kantjes eraf loop met slordige luiers en halfwarme flesjes.
Of neem nu mijn kat. Kokje zelve. Als iemand mij door en door zou kunnen kennen is hij het wel. Het argument dat het gelukkig maar een kat betreft heb ik voorgoed laten vallen. Dat komt door onderstaand filmpje.
Ik zal nooit meer onderschatten. Ik kijk wel link uit. Een paar uur eenzaamheid vanmiddag zal wonderen doen.
