Zijn missie
De bijna 84-jarige jezuïet kijkt me met zijn kinderogen aan. Logisch, vind hij zelf.
Vorig jaar nog heeft hij aan de theateracademie zijn clownsdiploma gehaald. Om alles af te leren en weer te worden als een kind.Ook Jezus had daar al lucht van.
Een schaterende kroon op zijn zo volle C.V. met diploma’s voor natuurkunde, filosofie, scheikunde, politicologie, psychologie en theologie. Bovendien haalde hij op hoge leeftijd zijn vliegbrevet, want dan ben je zo lekker vrij.
‘Mijn missie is menselijkheid’, zegt hij stralend. ‘Want het belangrijkste dogma is dat God mens is geworden.’
De Blot is zijn eigen woning, dus een huis of werplek heeft hij niet.
Wat hem zo gaande houdt? Hij leeft op waar mensen zijn.
Schalks zegt deze monnik dat een vos nooit zijn streken verliest. Als kind was hij een belhamel en dat is hij als hoogleraar business spiritualiteit nog steeds. Want regels moeten voortdurend ter discussie gesteld en iemand moet het doen.
Belhamel de Blot. Ooit kwam die eigenschap hem duur te staan. Te duur. In het jappenkamp waar hij gevangen zat had hij de hele oorlogsmachinerie onklaar gemaakt door één simpele handeling: Suiker in de benzine gooien. Een kind kon de was doen.
Als straf werd hij levend begraven in het dodenkamp. Want zo kon je zijn inktzwarte cel wel noemen. Hij hield zich min of meer in leven met kakkerlakken. Dat doet hij me voor:
‘Hee, wat hoor ik? Ah, daar loopt iets! Kraak!’ Tussen zijn tanden. Eenzame opsluiting zonder licht, zonder eten en zonder mensen. Hoe kan een mens die leeft van andere mensen zoveel onmenselijks verdragen? Dat kon hij niet, nee. Want na een jaar was de Blot dood. Zijn hart gaf het op. Door zijn afleggers werd hij in een zak gestopt. Toch hoorde en zag hij alles, alsof hij boven ze vloog. En terwijl de doodgravers hem in een kuil legden, bewoog hij in zijn zak. De doodgravers schrokken zich zowat dood, maar hij leefde.
Ik vraag hem of hij een kaars wil aansteken.
‘Natuurlijk!’zegt hij.
‘Die kaars is net als ik: Hij brandt en vlamt warmte en licht voor iedereen die zich er maar aan laven wil. Zonder discriminatie. En als we de vlam niet voortijdig uitblazen, zal hij gestaag voor ons doorstralen.
Totdat hij is opgebrand.’
Hij schuifelt naar mijn altaartje. En terwijl hij bijna teder zijn lucifer bij de kaarslont houdt, realiseer ik me dat ik altijd aan hem denken zal.
Bij iedere kaars die opbrandt en zijn missie volbrengt.
