Zingen

‘God is een toevlucht voor de zijnen’, bidt Obama op 9/11. Psalm 46.
Voor de zwijnen, lispelden wij als kinderen.
Bidt Obama hier ook voor de daders, net zoals dominee Rob Visser voor aanslagpleger Karst van onze Koninginnedag 2009 een kaars wilde branden?
Ik weet het niet.
Over deze kwestie zit ik te mijmeren in een snelle internationale trein die me van Utrecht naar Amsterdam zoeft. Het interieur van deze coupe lijkt sprekend op dat van een vliegtuig. Er ligt vloerbedekking zodat de akoestiek aangenaam is. Achter mijn hoofd is een kussentje aangebracht, dat werkelijk een verschil tussen trein en luxevervoer weet te maken.
We zoeven door het landschap. Buiten is het al aardedonker.
Voor hetzelfde geld zweven we door het luchtruim.
Stel je voor dat je weet dat je gaat sterven omdat kapers je dat ineens komen toeblaffen. Ach, dat is eenvoudigweg onvoorstelbaar.
Zeker na een avond als deze. Ik mocht met mijn beste vriendin bivakkeren die ik veel te weinig tref. Vroeger werkten we veelvuldig samen. En wie weet, wie weet wat de toekomst brengen moge.
Zij is in staat een onafzienbare lijst namen en gezichten tevoorschijn te toveren van mensen uit mijn verleden die volgens haar staan te popelen om opnieuw met mij te keten en te stralen. Ook dat is nauwelijks voorstelbaar. Is dat de reden waarom mensen hun vierdagen en jubilea vieren? Zodat ze eens van een ander horen waarom ze op aarde zijn? Dat er een heilzame werking uit gaat van dit soort uitspraken, dat mag ook weleens opgeschreven.
Deze vriendin heeft ook onlangs de man getroffen met wie ik bijkans de helft van m’n leven heb doorgebracht. Hij wees haar op het belang van de plek van hun samenkomst. Ooit heeft hij me daar voor het eerst gekust. Mijn vriendin vond dat hij vervolgens wat lang voor zich uit zat te mijmeren.
Omkijkend in die veel te snelle trein ontwaar je gezichten van wezens die je eigenlijk alsnog veel aandacht en liefde verschuldigd bent.
Als je leven in een vervoermiddel als dit al zo indrukwekkend groots en vol aan je voorbijtrekt, hoe moet dat dan wel niet zijn als je in een vliegtuig zit op het moment dat het door enge lieden wordt overgenomen?
Ik weet het niet. Ik weet van steeds meer steeds minder. Mijn wijze hoofdvakleraar aan het conservatorium die ik op mijn verzoek Vader Kuiper mocht blijven noemen sprak die zin zo indrukwekkend uit.
Nee, om precies te zijn zei hij:’Ik weet van een heel klein stukje van de wereld een heel klein beetje.’
Maar ik weet van steeds meer steeds minder.
En wij zijn het die nu leven.
Laten we dat in ieder geval tot ons door laten dringen.
Dat we sprakeloos zijn. Op onze psalmen na.
Iemand moet blijven zingen.
Waarom dan niet wij met z’n allen?