Zoals een hert smacht

Maak ik een flauw grapje over Miss Piggy, blijken we voor de Muppets niet alleen te kunnen sparen bij onze grootste kruidenier, maar schijnen deze dieren ook buitengewoon educatief voor onze kleintjes te zijn, zo meldt ons het nieuws. Ik geloof het meteen.
Voor mij op tafel ligt een handgeschreven brief die mij vertelt dat dat allemaal oud nieuws betreft.
Een man van 93 schrijft me dat hij heel zijn werkende leven dierenarts is geweest. In de EO-gids was hem een uitspraak van mij opgevallen waarin ik zei dat ik veel met dieren heb. Daarom is hij in de pen geklommen. Hij meldt mij onder andere dat hij als dierenarts helaas moet constateren dat verwaarlozing, mishandeling en zelfs sadisme jegens dieren meer voorkomt onder orthodoxe christenen dan onder vrijzinnigen en humanisten.
Dat verbaast mij niet. Velen van ons zijn opgegroeid met het wereldbeeld dat wij mensen de kroon op de schepping zijn en het ons daarom vrij staat om met dieren te doen wat ons goeddunkt. Inplaats van goede rentmeesters en barmhartige medeschepselen te zijn. Inplaats van in te zien dat we erg veel gemeen hebben.
Deze oude man heeft zijn brief gelardeerd met een prachtansicht over de mus en de zwaluw die een nest vinden in psalm 84. Ook heeft hij een gedicht van Hans Bouma bijgevoegd over psalm 46, waarin duidelijk wordt gemaakt dat in Gods ogen dieren onze broeders en zusters zijn. Op de achterkant van de ansichtkaart staan talloze boeken aangeduid, zoals: “Dieren en protestantisme”, “Respect voor dieren in de bijbel” etcetera. Al deze boeken kosten 25 cent, zo staat er ook. Een hele oude ansichtkaart.
Deze oude man raakt mij met zijn post. Nieuwsgierig geworden begin ik naar hem te zoeken op internet. Ik kom een ingezonden brief van hem tegen uit 1962, toen hij nog dierenarts was in Stadskanaal. Deze oproep van hem is geplaatst in de Kampioen van September, waarin hij vertelt hoe huisdieren in de vakantie worden verwaarloosd en gedumpt.
Wat een wonder dat deze 93-jarige de moeite neemt mij te schrijven. Al tientallen jaren brandt een vraag op mijn lippen die ik tot nu toe nooit aan iemand stellen kon:
‘Hoe kon u zo lang werken temidden van dierenleed, juist terwijl die wezens u zo aan het hart gingen en gaan?’
Hoe kan een mens zinvol zijn op de plek waar hij het meest kwetsbaar is, zonder dat zijn hart ineen krimpt en het zich af moet wenden?
Terwijl ik overweeg de oude briefschrijver die vraag te stellen, keer ik zijn envelop om.
Op het stempeltje met zijn adres erop is ook een heel jong poesje te zien.
Nu moet ik hem wel schrijven en ik hoor psalm 42.
Zoals een hinde smacht naar stromend water, zo smacht mijn ziel naar u, o God.