Zoentje om te slapen

Als je twee dagen achter elkaar zonder daglicht eenentwintig volwassenen en twee kinderen interviewt, dan raak je ‘van het padje’.
Nieuwe uitdrukking geleerd van een van deze gastjes.
Welk deel van de week, dag of uur het is, geen idee meer.
Alsof je op de maan bent of zoiets.
Het heeft iets angstaanjagends.
Maar ineens snap ik dat zo vertrouwde unheimische gevoel beter.
Dat komt door een van deze nachtzoeners.
Hij zit ergens halverwege de meute.
Onze ploeg -och wat zijn we een heerlijk team- luistert collectief naar presentatoren die hun baan kwijt zijn.
Naar een prachtvrouw die de nacht aan durft kijken door expres in het holst ervan op te staan.
Naar een dappere die tegen alle klippen op haar droom moet volgen.
Naar een hulpverlener die weet heeft van de kinderen die niet veilig naar bed gaan.
Naar belangrijke mannen die hun zorgen met een ritueel buiten hun sponde weten te houden.
Henny Huisman met zijn krankzinnige, tragikomische anekdote over zijn gevecht om in slaap te komen en te blijven.
Kortom: we zijn onderhand wel wat gewend.
En dan ineens die kunstenaar die ik onlangs nog aanschouwde toen hij zijn schouder zette onder de kist van die eik van een man. Willem Barnard.

Hij heeft zijn onvergetelijke kop vereeuwigd.
Van deze raskunstenaar moet ik zomaar huilen.
Dennis Coenraad.
Omdat hij in afzondering leeft. Midden in de natuur.
Juist in eenzaamheid komt het leven echt bij hem binnen.
De winterse akker bij zijn huis is grauw en stil, zoals zijn ziel.
Het is een misverstand te denken dat wij mensen ons kunnen ontworstelen aan de wetten van de natuur.
Natuurlijk kunnen we momenteel niet evenveel produceren als in de zomerbloei.
We moeten meebuigen. Nee, we moeten niets.
We zweven en talmen eenvoudig met de seizoenen.
Ook pijn zal zodoende de tijd krijgen, net zoals die verlaten akker nu geduldig verblijft en verduurt in wat is.
En straks zal er een donzig groene waas verschijnen over zijn velden.
Dat is hem beloofd, want toen hij naar ons toekwam, lachten sneeuwklokjes hem al toe.
Er gaat mij een licht op.
Ik heb niet alleen mezelf veronachtzaamd, maar ook de natuur. En daarmee ons allen.
Ik verontschuldig me voor mijn tranen. Dat ben ik zo gewend.
Hij omhelst me en zegt dat hij blij is.
De lente nadert schoorvoetend.
Lichtvoetig.

A human being is part of a whole, called by us the ‘Universe,’ a part limited in time and space. He experiences himself, his thoughts and feelings, as something separated from the rest—a kind of optical delusion of his consciousness. This delusion is a kind of prison for us, restricting us to our personal desires and to affection for a few persons nearest us. Our task must be to free ourselves from this prison by widening our circles of compassion to embrace all living creatures and the whole of nature in its beauty.

ALBERT EINSTEIN