Zon

Pfff…eindelijk. Eerst herkende ik die gouden bol vanochtend niet na al die hemelse huilbuien.
Vier keer per dag natgeregend worden, er zijn toch grenzen!
Schelden op kou en regen…de hoofdpersoon in Rachab vindt dat maar niks. Vandaar dat ik m’n mond stijf dicht hield op de fiets, op weg naar bijeenkomsten waar ik helemaal niet wilde zijn. Verzopen als een kat aankomend.
Ik wil het eigenlijk niet toegeven hoezeer die nattigheid mijn stemming in de tang had. En ik wil niet erkennen hoe stom het is om dagvoorzitter te zijn op deze internationale vrouwendag en ik bij aanvang al moet melden dat de dames aan het eind van de dag slechts 1 gratis drankje mogen. Wat wil ik een hoop niet en wat probeer ik dat te negeren.
Over overgave schrijven is 1 ding. Maar de praktijk?
Vandaag heb ik dat lieve gebedje van Hein Stufkens ff nodig:

Om overgave

Ik behoor mijzelf niet toe.
Ik behoor aan die mij
-god weet hoe-
maakte van aarde en licht.

Dit is mijn ware gezicht:
van allen onafhankelijk
ben ik de slaaf van allen en
bereid om alles te doorstaan.

Moge de Heer van het Al
mij omgorden
en mij zenden
waarheen ik niet wil gaan.

(blz 132 uit Verlicht mijn nacht)