Zwijgen

De oude straten zijn uitgestorven. Het wordt al donker. Waan me in een exotisch ver land, maar dit is Zeeland.
Ik ga een kneipje binnen, op zoek naar thee. Achterin de donkere ruimte zit iemand te roken. Het is de uitbater zelf. Vlug staat hij op. Hij is in overtreding in z’n eigen zaak.
We praten wat over de desastreuze gevolgen van het rookverbod voor zijn-soort-mensen. Ondertussen aai ik Smokey, zijn grijze kat die tegen me aan is komen liggen.
Dan gaat de deur open. Een stokoude man komt pal naast me zitten, terwijl de hele zaak nog leeg is. Het is duidelijk dat ik zijn vaste plaats heb ingenomen. Zonder commentaar krijgt hij een borreltje. Dan volgt een andere man. Deze neemt vlakbij ons plaats aan de bar en krijgt zwijgend een bierflesje. Zo gaat het een tijdje door. De een na de andere man komt deze kennelijke stamkroeg binnen en wordt zwijgend bediend. Ze hebben allen verweerde koppen en kijken somber en zwijgend voor zich uit. Af en toe staat er iemand op en loopt naar achteren. Daar wordt dan zwijgend gerookt. Ze wisselen elkaar af alsof het om een bezet toilet gaat. Als de peuk op is, wordt de oude plek bij de bar weer ingenomen. Kennelijk delen ze een geheim dat z’n eigen wetten heeft. Blijkbaar gaat het te ver om met z’n allen tegelijk gezellig achterin de blauwe rook te gaan zitten.
Er gaat iets onuitsprekelijk eenzaams uit van deze zwijgende, gehoorzame, maar toch in overtreding zijnde mannen. Stokoude jongetjes, waar ik ook kijk. Ik besef me dat ik een pottenkijker ben en reken af. Dag Smokey.
Het is gaan regenen.