Doorschijnend

In Trouw las ik een prachtig artikel van een jonge docent die ook conrector is aan een middelbare school. Hij constateert dat veel van zijn leerlingen zich ongelukkig voelen. Gedeeltelijk komt dat omdat ouders enerzijds hele hoge verwachtingen koesteren rond carrière en levensgeluk, en anderzijds geen idee hebben wat er allemaal op die smartphones gebeurt. Een wonderlijke mix van overmatige bemoeienis en verwaarlozing. Kinderen moeten zelf mogen uitvinden dat geluk geen geëffende weg is, maar een tegelpad met scherpe randen. Tijdens de opvoeding is er te weinig aandacht voor menswording, schrijft deze leraar. Menswording, interessant woord. Ik herinner me hoe ik als jongeling naar de wereld keek. Naar de schepping, moet ik eigenlijk zeggen. Alle dingen die mij niet bevielen, schaarde ik gemakshalve onder de zondeval. Dat leek vroom, maar in wezen was het keihard. Ouderdom en ziekte waren in mijn ogen weeffouten in plaats van uitingen van menswording. Ik wil maar zeggen dat iedere opgroeiende jongeling recht heeft op zijn eigen dwalingen en zijpaden. De genade van ouder worden is dat onze blik vaak verzacht. Naarmate we zelf brozer worden, leren we de schoonheid zien van alles wat weerloos is. Hoe ouder we worden, hoe doorschijnender ons gelaat. Daar kunnen we in de klas niet vroeg genoeg mee geconfronteerd worden. Maskers af en foons in de kast, terwijl de ouderen het vak Menswording geven.