Heilig

De Basiliek van het Heilig Bloed in Brugge dankt haar naam aan de druppel bloed van Christus, die in 1256 is veroverd tijdens een kruistocht in het heilige land. De protestant in mij denkt hier het hare van. Maar men mag niet spotten, zo melden bordjes bij de ingang van de baliliek. Pff, wat een rij mensen! Wat doe ik hier? Dan schiet me een boeddhistisch verhaal te binnen. Een jongeman ging steeds op zakenreis naar Bodhgaya, de plek waar de Boeddha verlichting vond. Telkens beloofde hij zijn vrome moeder een reliek van de leraar. Tot haar grote verdriet vergat hij dat steeds. Op een dag zag de zoon vlakbij het huis van z’n moeder een dode hond liggen. Hij trok een tand uit de bek van het dier. Tegen zijn moeder zei hij dat het een tand van de Boeddha was. Stralend van dankbaarheid legde de vrouw de hondentand op haar altaar en bad er zo innig voor, dat er regenbogen rond de hondentand verschenen en de oude moeder verlichting vond. Ondertussen is de lange wachtrij met devoten voor mij opgelost. Nu sta ik voor de zogenaamde druppel bloed van Christus. Hier wordt al acht eeuwen door talloze mensen hun levenservaring, verwondering, tranen en verlangen geofferd. Nu dringt het tot me door: het is onze aandacht die relieken heilig maakt. Ik buig mijn hoofd.