Kroon

Is er schoonheid te vinden in geveld worden, die vraag draag ik deze dagen bij me. Nu is geveld worden natuurlijk een ruim begrip. Een harthapering waar iets aan te doen is, is iets anders dan te worden uitgeschakeld door bijvoorbeeld oorlogsgeweld. Ik grinnik ook een beetje: was ik, me bewust wordend van de wijsheid van ons lichaam, net bezig af te zakken van mijn hoofdkantoor naar mijn hart, loopt de binnen-boel vast. Maar toch. Het is een fascinerend onderzoek; waar vind je toevlucht als de grond onder je voeten wegzakt? On-grond noemen mystici dat al eeuwen. De nacht van de ziel. Veel van onze Verwonderingsgasten vertellen hier aangrijpend over. Wat blijft er van ons over als ons werk, onze liefdesrelatie, gezondheid, schoonheid, ons talent ons niet langer dienen kan of wil? Ik onderga dit afpellen en ben nog lang niet bezig met welke pit er misschien tevoorschijn zal komen. Terwijl ik mijn agenda wat leger maak, bedenk ik me dat God rustte op de zevende dag. Ineens valt er licht op dat verhaal; wat nu als die rust niet een Goddelijk bijkomdutje betreft, maar de kroon op de schepping is? Boven op dat wondermooie Maaksel van uitspansel, dier en mens, troont de Rust. En het besef dat het goed is. Ik val stil, mijn oren worden gewassen en ik begin eindelijk echt te luisteren.