Lucht

Wie zichzelf leert kennen, komt ooit een of meer belemmerende zelfbeelden op het spoor. Je zou dat het basisscript kunnen noemen dat we al heel jong hebben opgelopen. Bijvoorbeeld: ‘Zolang ik op m’n tenen loop, ben ik niemand tot last.’ Het is de mantra van een kind dat ooit bedacht dat zo’n spreuk nodig was om te overleven. En op een dag merk je dat die jarenlange overtuiging z’n functie verliest. Want terwijl dat kinderscript bevroren is in de tijd, neemt onze levenservaring toe. Dan kom je erachter dat je alleen maar moe wordt van op je tenen lopen. Dat niemand daar iets aan heeft. Dit nieuwe jaar is een mooie gelegenheid om de bezem door onze innerlijke spinrag te halen. Ik kijk naar buiten en zie hoe een man op een hoge ladder klimt en mijn totaal uit de hand gelopen klimop te lijf gaat. Bij ieder snoeihaal van zijn elektrische schaar komt er meer lucht en licht tevoorschijn. Ik huppel naar buiten en bejubel het tuintalent van deze nieuw opgelopen dorpsvriend. Hij vindt dat wat overdreven, maar ik ben echt blij. Ik merk dat mijn hart ook zingt omdat ik spontaan om hulp gevraagd heb. Mijn bevroren basisscript met de boodschap ‘als ik alles zelf doe, ben ik veilig’ is kennelijk gesmolten in 2025 . Mijn tuin en ik komen aan het licht.