Mozes kriebel

Als kind had ik een pianoleraar die mij helemaal vrijliet in hoe ik Chopin probeerde te spelen. Hoewel ik veel van hem leerde, begint me nu pas te dagen hoe kostbaar deze lessen waren. Het was een onontbeerlijke inwijding in authenticiteit. De filosoof Nietzsche zei ooit dat we een slavengeest hebben. Of we zijn slaven, óf we maken ze. Misschien klinkt dat wat cru, maar zeg nou zelf; meer dan ooit lijden we aan verslavingen. Technologie lijkt ons de baas te worden. Wie kan zijn telefoon weerstaan? De apostel Paulus schreef al: ‘Laat u niet opnieuw een juk opleggen.’ Maar hoe doe je dat? Hoe kun je nog vrij en authentiek zijn? Er is een oud joods verhaal van iemand die zelfverzekerd bij de hemelpoort komt, omdat hij zijn hele leven geprobeerd heeft om als Mozes te zijn. Maar God wordt bedroefd en zegt: ‘Ik heb eeuwen over jou nagedacht, maar jij bent door je na-aperij niet tot je bestemming gekomen.’ Het is een verhaal dat me keer op keer blijft inspireren. We hoeven niet als Mozes of als die influencer te worden, maar alleen die ene volstrekt unieke en noodzakelijke uiting van God te zijn, zodat de schepping eindelijk volledig aan het licht kan komen. Jezelf zijn is een heilige opdracht. Wat een vrijheid. Dus speel ik Chopin zoals geen mens ooit heeft gehoord.