Niet thuis

Een studiegenoot gaf indertijd pianoles in het huis van zijn ouders, waar hij nog steeds woonde. Op een dag stond hij te douchen, toen zijn moeder riep: ‘Er staat een leerling voor de deur!’ Waarop hij terugriep: ‘Helemaal vergeten! Gooi het geld maar door de brievenbus!’ Een gewaagde vorm van niet thuis geven. Normaal gesproken is het ieders goed recht om deurbel en telefoontingel onbeantwoord te laten. Merkwaardig dat een geluidssignaal uit de buitenwereld je ieder willekeurig moment uit je bezigheden kan halen. Dan is het maar goed dat de (aan)beller niet kan controleren of jouw stilte veroorzaakt wordt door afwezigheid of door pure onwil. Dat mag je helemaal zelf weten. Iets anders is het als je in het ziekenhuis ligt. Dan ben je prooi voor iedere bezoeker. Toen mijn broer zijn laatste dagen in een ziekenkamer met altijd openstaande schuifdeur sleet, was die vrije toegang zijn grootste angst. Daardoor leek hij soms afwerend of onvriendelijk. Toen ik op een dag een jonge verpleegkundige zag talmen op zijn drempel, vroeg ik haar of ze ook niet naar binnen durfde. Hij kon er om lachen. In het hospice waar ik werk vragen we aan de gasten of ze het op de deurmat staande bezoek wensen te ontvangen. Verrassend vaak willen gasten sommige familieleden niet meer zien. Niet thuis geven; het is geen drama, maar gewoon menselijk.